Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Διαβάζοντας αυτόν τον καιρό...(2)

...Έφτασα αισίως στο κεφάλαιο VII και τώρα δεν έχω να πω τίποτα για την τεχνική του συγγραφέα, έχω να πω αντιθέτως για το ίδιο το στόρυ: πόσο εγωϊστικός μπορεί να είναι ο έρωτας των δύο πρωταγωνιστών; γιατί τέτοια μανία για ολοκλήρωση; Και εμείς που ζήσαμε και πλατωνικούς έρωτες στη ζωή μας τι πάθαμε; Και τι είδους έρωτας είναι αυτός που σου επιτρέπει να ψεύδεσαι, να μισείς, ακόμα και να σχεδιάσεις (με δόλο και όχι εν βρασμώ) τη δολοφονία των φίλων σου (σε αυτό το τελευταίο κάνει και παρέμβαση ο ίδιος ο συγγραφέας προσπαθώντας να αιτιολογήσει την αναίτια πράξη!); Άλλωστε δεν είναι καν αληθινός έρωτας, είναι το πλασματικό απότοκο ενός μεσαιωνικού ματζουνιού, που μπήκε τυχαία στα στομάχια τους! Έχω εκνευριστεί! Και όταν εκνευρίζομαι με τους πρωταγωνιστές δεν αρκούμαι στους δευτεραγωνιστές για να πιαστώ από κάπου και να συνεχίσω. Έτσι είχα αισθανθεί και με τη Δάφνη ή  Ελένη ή  αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, σταμάτησα το βιβλίο στα 15 και το ξανάρχισα στα 17(αυτή είναι άλλη ανάρτηση όμως).
Τριστάνος και Ιζόλδη

Και δεν ξέρω αν έπεται συνέχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου