Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Υπερηφάνεια και Προκατάληψη - Τζέιν Ώστεν

Πρωτοδημοσιευμένο στα 1813, το "Υπερηφάνεια και Προκατάληψη" έμελλε να δημιουργήσει τον γυναικείο ύμνο περί έρωτος. Γραμμένο με εξαιρετική απλότητα - με τέτοιο τρόπο που να γίνεται απόλυτα κατανοητό στη μέση γυναίκα - διαθέτει ωστόσο μιαν απίστευτη δυναμική στις περιγραφές όχι τόσο του υπαρκτού χώρου όσο του έσω θηλυκού κόσμου. Εδώ νομίζω ότι έγκειται και η τεράστια επιτυχία του, που κατέστησε δυνατή την επανέκδοση του σε πολλές γλώσσες, αλλά και τη μεταφορά του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση (διότι και οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες σε τούτον τον κόσμο, και δεν παύουν - πράγμα περίεργο - να ονειρεύονται την τέλεια αποκατάσταση εξανεμίζοντας κάθε προσπάθεια μιας ταπεινής σουφραζέτας να χειραφετηθεί). Από την παρένθεση ορμώμενη λοιπόν συνεχίζω γράφοντας πως η τέλεια αποκατάσταση είναι και το θέμα του βιβλίου που συνεπάγεται προφανώς τον τέλειο άνδρα: τον γοητευτικότατο, αν και όχι πανέμορφο, αλλά το αρρενωπό, αγέρωχο πρότυπο που, όταν λυγίζει, είναι μόνο για τα μάτια της αγαπημένης του.
Τον άνδρα που κουβαλά χρόνια μία τεράστια κληρονομιά, της υψηλής καταγωγής και της αμύθητης περιουσίας (10,000 λίρες τον χρόνο παρακαλώ), ταυτόχρονα όμως τη σέβεται, είναι δίκαιος και σίγουρα δεν έχει το προφίλ του καπιταλιστή - δυνάστη που επιθυμεί όλο και περισσότερα εις βάρος του μικρού εργάτη ή του αγρότη. Το αντίθετο θα καθιστούσε μάλλον αδύνατη την πιθανότητα να ερωτευτεί ο κος Φιτζγουίλιαμ Ντάρσυ την κακό - μοιρη Ελίζαμπεθ Μπένετ! Το ζήτημα της καταγωγής και της κοινωνικής θέσης εν γένει είναι που δημιουργεί ουσιαστικά και την πλοκή του βιβλίου, καθώς ο αναγνώστης πολλές φορές μαρτυρεί την αδυναμία των πρωταγωνιστών να βρεθούν μαζί μέχρι το τέλος του. Και όχι μόνο των πρωταγωνιστών βέβαια, αλλά και οι επίδοξοι έρωτες των υπόλοιπων ηρώων σκοντάφτουν στο ίδιο ζήτημα ή καταστρέφονται από το ίδιο ζήτημα. Η αποδεκτή άποψη είναι ότι το βιβλίο γράφτηκε σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, λίγο πριν λήξει ο 18ος αιώνας, και η άποψη αυτή θα με βρει απολύτως σύμφωνη. Το ζήτημα και ερώτημα τελικά είναι: "Τί είναι αυτό το ρομαντικό κατάλοιπο που καθηλώνει εκατομύρια αναγνώστες (ή μάλλον αναγνώστριες) σε αυτό το σενάριο σήμερα;" Αυτά τα μοιρολατρικά περί της γυναικείας φύσεως αδυνατώ να τα δεχτώ. Μήπως κυρίες μου δεν έχουμε χειραφετηθεί ακόμη; Δεν γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι το βιβλίο της Τζέιν 'Ωστεν είναι περισσότερο ηθογραφικό - ρεαλιστικό παρά ρομαντικό και μόνο γι' αυτό αξίζει να βρίσκεται σε οποιαδήποτε βιβλιοθήκη...γυναικεία ή αντρική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου