Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Το βιβλίο ή την ταινία;

Νομίζω ότι όλοι έχουν σκοντάψει στο ερώτημα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Νομίζω όμως ότι για το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα πω το προφανές. Και η ταινία καμιά φορά μπορεί, αν όχι να υπερβεί το βιβλίο, να σώσει τον πολύτιμο χρόνο του δόλιου αναγνώστη από ένα εύπεπτο ανάγνωσμα μεγάλου μεγέθους, από μία best seller υποκουλτούρα. Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι κάθε φορά που μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη ο Dan Brown..Όταν τελικά υποκύπτει κανείς στην ταινία, γιατί πράγματι είναι περιέργο τι στο καλό βρίσκουν όλοι στο τάδε ή το δείνα βιβλίο, καταλαβαίνεις και γιατί είναι best seller και γιατί αρέσει. Γιατί ο κόσμος θέλει, επιθυμεί βαθύτατα την πλεκτάνη, το μυστήριο, την παγκόσμια σκευωρία που πιθανότατα αισθάνεται ότι θα τον ξυπνήσει από το λήθαργο στον οποίο έχει υποκύψει εδώ και χιλιάδες χρόνια...Πολύ βέβαια αμφιβάλλω αν έχει καταλάβει σε τι είδους λήθαργο έχει υποκύψει και αν όντως o Dan Brown είναι το άτομο που θα τον ξυπνήσει. Βεβαίως δεν δικαιούμαι να μιλώ, έχω δει μόνο την ταινία και έχω ξεφυλλίσει ελάχιστα το βιβλίο. Τα λίγα που πρόλαβα να δω μου θύμισαν Λιακόπουλο και άρλεκιν (μόνο που δεν έχει έρωτες). Δεν έχω βεβαίως κάτι εναντίον των άρλεκιν (όσο κρατούν συντροφιά σε ανικανοποίητες γυναίκες που βρίσκουν δύσκολη τη Σαρλότ ή την Έμιλυ Μπροντε -  γιατί είναι δύσκολες, όπως και να το κάνουμε, και η ανάγκη είναι επιτακτική για ψυχική ολοκλήρωση, που καιρός για γραμματική και συντακτικό;), έχω όμως πολλά εναντίον της λιακοπουλικής προσέγγισης των πραγμάτων. Το κακό βέβαια είναι ότι αυτού του είδους η προσέγγιση βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο συγκεκριμένο κοινό. Οπότε: αφήστε! έχω πρόβλημα και με τα άρλεκιν.
Όπως και να 'χει, ο λήθαργος δεν έχει άλλοθι και σίγουρα δε θα φταίει η πιθανότητα ο Χριστός να τεκνοποίησε με τη Μαγδαληνή για να προκαλέσει τελικά αυτόν τον λήθαργο. Με λίγα λόγια είτε έχει είτε δεν έχει απογόνους, ο λήθαργος ξεκίνησε όταν ο κόσμος λησμόνησε αυτά που διακήρυξε, καμία σημασία δε θα έπρεπε να είχε για τον πραγματικό πιστό. Φυσικά δε θεωρώ τον εαυτό μου πιστό χριστιανό, απλά δε με απασχολεί το σενάριο. Διόλου. Μπορώ να πω μάλιστα πως, όπως αγγίχτηκε η ανθρώπινη φύση του Χριστού από τον Καζαντζάκη, δεν αποτυπώθηκε ποτέ με την ίδια τόλμη από κανέναν άλλο συγγραφέα, είναι και πραγματική λογοτεχνία και καθόλου υποκουλτούρα δεν είναι και γι' αυτό φόβισε πολύ το ιερατείο.
Και ο λόγος γίνεται φυσικά για το πασίγνωστο:
Το βιβλίο;
 ή
Την ταινία;
Κατά τα άλλα βεβαίως, όποτε έχουμε να κάνουμε με πραγματική λογοτεχνία, το βιβλίο είναι αξεπέραστο, διότι η σύλληψη του αναγνώστη του δίνει σάρκα και οστά και όχι ο οιοσδήποτε σκηνοθέτης. Ενιοτε εκτιμητέα η προσπάθειά του, ενίοτε μπορεί να συμπίπτει και με τη δίκη του σύλληψη. Δεν είναι κρίμα λοιπόν να παρακολουθήσει πρώτα την ταινία;

2 σχόλια: