Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Διαβάζοντας αυτόν τον καιρό...

Και ξεκίνησε για μένα ένας κόσμος - παραμύθι. Ξετυλίγοντας το μυστήριο ενός έρωτα που γεννήθηκε από ένα μαγικό φίλτρο, γνώρισα την τύχη και το ριζικό, τα μαγικά φίλτρα που ενσταλάζουν τις νεανικές ψυχές με περίσσειες ελπίδες, τις μονομαχίες με τον μυθικό και τερατώδη Μόρχολτ, την τραγική εξέλιξη που διαφαίνεται ήδη από το κεφάλαιο III και τις μάχες των λαών να κερδίσουν αυτοδιάθεση και να σταματήσουν τα μίση. Μα πιο πολύ με συγκίνησε τούτη εδώ η φράση: "Γιε μου, από καιρό πεθύμησα να σε δώ..αντικρίζω το πιο όμορφο δημιούργημα που 'φερε ποτέ γυναίκα στον κόσμο. Γεννάω λυπημένη και έτσι σου κάνω την πρώτη γιορτή. Εξαιτίας σου είμαι λυπημένη μέχρι θανάτου. Και επειδή ήρθες στη γη απ' τη λύπη, θα ονομαστείς Τριστάνος".

Και όλα αυτά βέβαια στο περίφημο "Τριστάνος και Ιζόλδη", όπως το φαντάστηκε ή το απέδωσε ο Ζοζέφ Μπεντιέ, γάλλος συγγραφέας και μελετητής του γαλλικού μεσαίωνα που έζησε τον προπερασμένο και τον περασμένο αιώνα, τόλμησε όμως να γράψει έναν θρύλο που γνωρίζει χρόνια ζωής μέχρι τη γέννησή του. Μέχρι το κεφάλαιο III λοιπόν φαίνεται πως σέβεται απολύτως τις τεχνικές της μυθικής ιστορίας, θαρρείς πολλές φορές πως "πάσχει" από έντονη προφορικότητα, ωστόσο το μεγαλείο του γραπτού λόγου σε προκαλεί να φαντασιώνεσαι τις εικόνες που εσύ επιλέγεις ελεύθερα στο χωροχρόνο του. Νομίζω πάντως πως πρέπει να συνοδευτεί και από το ομώνυμο λιμπρέτο του Βάγκνερ, για να μεστώσει η φαντασίωση..

Και έπεται συνέχεια.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου