Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Διαβάζοντας αυτόν τον καιρό...(3)

Αυτή η ανάρτηση έχει διπλό σκοπό και διττή ουσία. Θα μπορούσε να ονομάζεται "Τελειώνοντας τον Τριστάνο και την Ιζόλδη και αρχίζοντας τον Ξένο". Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 
Ο Ζοζέφ Μπεντιέ φαντάζομαι ότι ξεκίνησε να γράφει την περίφημη ερωτική ιστορία με τις καλύτερες προθέσεις. Αυτό που ελπίζω είναι να μην είχε την πίστη ότι θα έγραφε το αριστούργημα. Διότι αριστούργημα δεν ήταν...Το ίδιο το στόρυ προσφερόταν, νομίζω, για να γίνει ένα εξαίρετο αφήγημα, αφού άλλωστε όλα τα διαθέτει, αγάπη, πάθος αδήριτο (κι ας με εκνεύρισε πολύ), πολύν ηρωϊσμό, όλα εκείνα τα στοιχεία τελοσπάντων που συνθέτουν ένα πολλά υποσχόμενο έπος. Ο Μπεντιέ όμως δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Πήρε μία καθαρά ραψωδική ιστορία, την επεξεργάστηκε ταχύτατα και τη διηγήθηκε επίσης ταχύτατα, τόσο που δεν προλαβαίνει κανείς να διαχωρίσει τις σκηνές, να ψάξει τις αιτίες και τα αποτελέσματα κάθε πράξης, να συναισθανθεί την πάσχουσα κατάσταση των πρωταγωνιστών και να τους συγχωρέσει για τα σφάλματά τους. Αυτό δε που μου έκανε εντύπωση ήταν μία σκηνή αναγνωρισμού του Τριστάνου και της Ιζόλδης, σε αυτήν ο Μπεντιέ είχε αντιμετώπιση παντελώς παιδιαρώδη...ένιωσα πως άκουγα ένα σχοινοτενές ανέκδοτο από άτομο που στερείται το χιούμορ, που χάνεις τα νοήματα, τα πρόσωπα, τα γεγονότα και στο τέλος γελάς από τακτ ή παγώνεις από απελπισία. Και να ήταν ανέκδοτο πάει καλώς. Εδώ είδα την κλασική περίπτωση ανθρώπου που ήθελε να μιμηθεί ομηρικές τεχνικές και απέτυχε παταγωδώς. Το τέλος μάλιστα έρχεται τόσο αδιάφορα, ώστε το έργο χάνει κάθε πτυχή τραγικότητας και λύτρωσης, στοιχεία που όφειλε να διαθέτει στο έπακρο.
Και έτσι πήγα στο άλλο άκρο, στον "Ξένο" του Αλμπέρ Καμύ. Ομολογώ ότι το πρώτο κεφάλαιο που πρόλαβα να διαβάσω ως τώρα είναι σοκαριστικό. Μετά την "Πανούκλα", καταρχήν, δεν περίμενα να διαβάσω ένα τέτοιο αφήγημα από τον συγγραφέα. Απλούστατο στο λόγο, μεστό όμως στις περιγραφές, εξαιρετικά και απαράμιλλα στοχευμένο στην ψυχοσύνθεση του αφηγητή -  πρωταγωνιστή. Αισθάνεται κανείς ότι αυτό που διαβάζει παρουσιάζει στην ίδια του την ουσία αντιθέσεις, είναι ένα τραγικό διήγημα ειπωμένο τόσο φυσικά που σχεδόν τρομάζει. 
Αναμένοντας εναγωνίως τη συνέχεια...
Αλμπέρ Καμύ




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου