Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ο Μικρός Πρίγκηπας του Αντουάν ντε Σαιντ - Εξυπερύ

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μία νέα έκδοση που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία με κινούμενες εικόνες (τουλάχιστον εγώ δεν την είχα δει πρωτύτερα)! Κάτι τέτοιο καθιστά βεβαίως το παραμύθι διαδραστικό, δημιουργικό και πολύ χαρούμενο. Απορώ πως δεν το είχαν σκεφτεί πιο πριν... Παράδειγμα: στο πρώτο κεφάλαιο με την εικόνα του καπέλου, το σηκώνεις με το χέρι σου και από κάτω, στο πλαίσιό του, κρύβεται ο γνωστός ελέφαντας. Και παρόλο που έχω περάσει τα τριάντα καθόμουν σα το μικρό παιδί και έπαιζα με όλα τα τριαντάφυλλα και τους κινούμενους πλανήτες, με τη μέρα και τη νύχτα. 

Βέβαια το παραμύθι του Μικρού Πρίγκηπα δεν πίστευα ποτέ ότι είναι μόνο για μικρά παιδιά. Είναι μία αλληγορία, μία συνεχόμενη μεταφορά για την ανθρώπινη μοναξιά και την ανάγκη για ολοκλήρωση μέσω μίας σχέσης αγάπης, όποια και αν είναι αυτή, δεν έχει σημασία. Αυτό που αγαπούσα πάντα ως παιδί και ως ενήλικη είναι η σκηνή του ημερώματος της αλεπούς και ο πλανήτης στον οποίο η μέρα και η νύχτα διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα που ο καημένος ο φανοκόρος αναγκάζεται να δουλεύει αδιάλειπτα σβήνοντας ή ανάβοντας τον φανό, σαν να του έχει δοθεί εντολή από κάποιον ανώτερο. Επιδρούσαν πάντα μέσα μου τόσο καταλυτικά όσο δύο αντίθετα εντελώς συναισθήματα, της ηρεμίας και της απελπισίας που φέρνει μια δίχως προηγούμενο ταραχή (παρόλο που ο Μικρός Πρίγκηπας βρίσκει τη λύση για τον ακάματο φανοκόρο).

Αυτό όμως που με κάνει να αναρωτιέμαι για την ειρωνία της ζωής ή της τύχης είναι ο τρόπος που έφυγε ο Σαιντ - Εξυπερύ. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς που έχτισε και φιλοτέχνησε αυτή τη σπουδαία ιστορία. Ένα αεροπορικό δυστύχημα. Είναι πραγματικά τόσο περίεργη εξέλιξη που δύο τινά μου έρχονται στο μυαλό: είτε ο Σαιντ - Εξυπερύ είχε προοικονομήσει το θάνατό του είτε ο Μικρός Πρίγκηπας κάπου υπάρχει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου