Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Το φαινόμενο Χένρι Μίλερ

Αγαπημένος συγγραφέας του ετέρου ημίσεος, εξαιρετικά χειμαρρώδης, ριζοσπαστικός, σεξουαλικά υπερεκφραστικός, Αμερικάνος με τη βούλα, φάτσα, δεινή πένα....Είναι μακρύς ο κατάλογος και δεν νομίζω ότι φτάνουν και οι λέξεις. Το θέμα με τον Χένρι Μίλερ είναι ότι δεν μπορώ να τον διαβάσω, ίσως γιατί έχει σε υπερβολικό βαθμό όλα τα παραπάνω στοιχεία, ίσως γιατί είναι ένας συγγραφέας που κατά τη γνώμη μου απευθύνεται στην αντρική ψυχοσύνθεση. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη στα 1891 καταφέρνει ο άτιμος να φτάσει τα 89 χρόνια, παρόλα τα ξενύχτια, την πείνα που βίωσε κατα καιρούς ένεκα  "δε με νοιάζει, ας μη δουλέψω" ή  "έχασα τη δουλειά που μισούσα" ή "είμαι στο Παρίσι και γυρνάω", τις καταχρήσεις. Ή μήπως τελικά το σεξ χαρίζει μακροζωΐα; Και επειδή τουλάχιστον μέχρι τώρα δεν μπόρεσα να τον μελετήσω εις βάθος, αποφάσισα να πάρω μία γεύση τελοσπάντων από ένα μικρό δείγμα της συγγραφικής του δραστηριότητας, από ένα ολιγοσέλιδο, γεμάτο σεξ βιβλιαράκι (μάλλον αυτό μου κίνησε και την περιέργεια, να δω τελικά τι είδους σεξουαλική επανάσταση έφερε αυτός ο τύπος τον προηγούμενο αιώνα). Και ομιλώ για:
Ελληνιστί "Οι ΄Ησυχες Μέρες στο Κλισί". Το γράφει στα 1956 λίγο πριν την ολοκληρώση της τριλογίας της Ρόδινης Σταύρωσης, φαντάζομαι πως θα ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα τόσο σε συγγραφικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, καθώς ο Χένρι Μίλερ είναι ο κατεξοχήν αυτοβιογραφικός συγγραφέας. Επίκεντρο είναι η φιλία δύο ανδρών που μέσα από τις συζητήσεις τους και την κοινή ζωή τους τροφοδοτούν το πνεύμα τους για νέες αναζητήσεις κάπου στο Παρίσι στα 1930. Πολλοί θα το χαρακτήριζαν πορνογράφημα, τουλάχιστον την εποχή που εκδόθηκε. Για πολλους ο στόχος του συγγραφέα δεν ήταν ποτέ να σοκάρει, αλλά να καταγράψει τη ζωή όπως τη γνώρισε και τη γεύτηκε. Όπως και να 'χει, το βιβλίο (βοηθάει πολύ που είναι μικρό) δεν το αφήνεις πριν το τελειώσεις. Ομολογώ πως βαθύτερα νοήματα δεν βρήκα, άλλωστε δεν ήταν αυτός ο λόγος για το οποίο το διάβασα. Ωστόσο, ποικίλα συναισθήματα με κατέκλυσαν τα οποία εξέφρασα με μικρά μειδιάματα, κάποιες στιγμές άνοιξα με έκπληξη τα μάτια μου και άλλους τέτοιους μορφασμούς πήρε το πρόσωπό μου, σωματικές δηλαδή και όχι πνευματικές αντιδράσεις· και η αλήθεια είναι πως "ψυχή τε και σώματι" είμαστε και το σώμα καμιά φορά επιζητά την ευχαριστησή του. Πάντως για να μην είμαι άδικη ως προς το πνευματικό κομμάτι, δεν θεωρώ ούτε κατά διάνοια ότι δικαιούμαι να μιλώ για τη συγγραφική προσφορά του εν γένει. "Οι Ήσυχες Μέρες στο Κλισί", όπως προανέφερα, είναι ένα μικρό δείγμα, σχεδόν πενιχρό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου