Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Για τον Λογοτέχνη Βαγγέλη Αθανασόπουλο

Όταν ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος, καθηγητής των Νέων Ελληνικών στη Φιλοσοφική Αθηνών δίδαξε Coleridge και Blake είχα εντυπωσιαστεί, τίποτα όμως δε συγκρίνεται με το αριστούργημα του τελευταίου έτους: "Οι Μύθοι της Ζωής και του Έργου του Γ. Βιζυηνού". Το βιβλίο καμιά φορά καταντά αγγαρεία όταν πρόκειται αυτό να αποτελέσει την ύλη εξέτασης. Δε συνεβη το ίδιο και σε αυτή την περίπτωση. Και εγώ βέβαια βουτηγμένη στην άρνηση και την προκατάληψη του ανόητου φοιτητάριου, κοίταξα πρώτα το εξώφυλλο...
Και είπα (δεδομένου ότι έπρεπε να διαβαστεί και η ύλη ενός δεύτερου καθηγητή): "Άλλες 524 σελίδες! Έλεος!" Τελικά, το επακόλουθο ήταν απίστευτο. Συμφοιτητές και εγώ βουτήξαμε κυριολεκτικά μέσα και στις 524 σελίδες. Αυτό δεν ήταν μία απλή ύλη εξεταστικής, ήταν λογοτεχνία, ήταν ένα έργο τέχνης σχεδιασμένο με τόσο σεβασμό και αξιοπρέπεια και με πρωταγωνιστή έναν επίσης λαμπρό λογοτέχνη. Ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος μελέτησε πολύ τη ζωή και το έργο του Βιζυηνού, στη συνέχεια τη συνέταξε, την αποθέωσε και την παρέδωσε σε μας. Υπό αυτή την έννοια είναι το έργο που οφείλει να υπερπηδήσει τα όρια του πανεπιστημιακού χώρου και να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους. Γιατί κανείς ποτέ δε μπόρεσε να περιγράψει με τόση ευαισθησία τη ψυχική ασθένεια του Βιζυηνού, κανείς ποτέ δε μπόρεσε να εντάξει με τόση ακρίβεια τα έργα του Βιζυηνού μέσα στην ίδια του τη ζωή, κανείς ποτέ δε μπόρεσε να μιλήσει τόσο στην ψυχή των φοιτητών με έναν τρόπο που να μην καταντά κάθε φορέας της λογοτεχνίας απόμακρη αυθεντία, κανείς ποτέ δεν είπε τόσα πολλά για την Μπετίνα Φραβασίλη, για το Αμάρτημα της Μητρός του και τα σπάνια ερωτικά του ποιήματα. 
Το βιβλίο ξαναήρθε στην επιφάνεια μόλις προχθές όταν μία φίλη μου έστειλε το νέο ότι ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος έφυγε από τη ζωή, πρόσθεσε ακόμα πως είναι ένα από τα πολυτιμότερα που απέκτησε στη σχολή. Αυτό τα λέει όλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου