Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Η Αγκάθα Κρίστι και το βιβλίο "Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκροιντ"

Τα βιβλία της εκτιμώνται ότι έχουν πουλήσει μέχρι τώρα 1 δισεκατομμύριο αντίτυπα στη μητρική της γλώσσα και περίπου άλλα τόσα σε άλλες 103 γλώσσες. Αν και επιδόθηκε σπανιότερα σε διάφορα θέματα, όπως το ρομαντικό μυθιστόρημα, τίποτε δεν γνώρισε την τεράστια επιτυχία του αστυνομικού μυθιστορήματος. Έγραψε σκιαγραφώντας σταθερούς χαρακτήρες σε όλο της το έργο, εν ολίγοις δεν εξαφάνισε τους ήρωές της, αντίθετα τους κράτησε ζωντανούς με την ειδοποιό διαφορά που διακρίνει τον καθένα να στέκεται ως η κορωνίδα της κάθε ιστορίας. Η ίδια μαρτυρεί στην αυτοβιογραφία της: "Γιατί να μην κάνω τον ήρωά μου Βέλγο; Τον φαντάζομαι καθωσπρέπει και μικροσκοπικό άντρα, να τακτοποιεί συνεχώς τα πράγματα και να του αρέσει να τα τοποθετεί κατά ζεύγη, να του αρέσουν οι γραμμικές τετράγωνες μορφές και όχι οι κυκλικές, και φυσικά να είναι έξυπνος...." μιλώντας για τον θρυλικό Ηρακλή Πουαρό και ακόμα: "Δεν υπάρχει ίχνος αγένειας σε αυτή τη γυναίκα, απλώς δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους. Παρόλο που περιμένει το χειρότερο, πάντα αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με ευγένεια" μιλώντας για την απλή αυτή κυρία που κάθε άλλο παρά ντετέκτιβ την φαντάζεται κανείς, τη δεσποινίδα Μαρπλ. Και άλλοι πολλοί ήρωες γεννήθηκαν και επέζησαν κυρίως με τη βοήθεια των βιβλίων και όχι τόσο του κινηματογράφου, όχι τουλάχιστον όσο οι δύο πρώτοι, οι Τόμι και Τούπενς, ο Πάρκερ Πάιν, ο Χέιστινγκς...άλλοτε εμφανίζονται ως εραστές της περιπέτειας, άλλοτε δεν διεκδικούν τον τίτλο του ντετέκτιβ, αλλά μπορούν να διαβάσουν την ανθρώπινη ψυχή, άλλοτε, αν και δεν  μπορούν να συναγωνιστούν την εξυπνάδα του σχολαστικού Βέλγου, έρχονται ως αρωγοί στο έργο του. 
Η επιβλητική παρουσία της δαιμόνιας συγγραφέως
Όλα αυτά τα πρόσωπα είναι η Αγκάθα Κρίστι. Η Αγγλίδα συγγραφέας γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1890. Κατά τη διάρκεια μιας γεμάτης ζωής που της χάρισε δύο γάμους και μια κόρη έγραψε 80 αστυνομικά μυθιστορήματα και μερικά ακόμα, κυρίως ρομαντικά. Πέθανε (πιθανώς γεμάτη και ευτυχισμένη) το 1976 στις 12 του Γενάρη. Η ίδια η σύλληψη κάθε ιστορίας είναι σαφώς από μόνη της ένα σπουδαίο επίτευγμα, παρόλο που δεν αποφάσιζε ποτέ ποια θα ήταν η ταυτότητα του κάθε δολοφόνου παρά μόνο στο τελευταίο κεφάλαιο. Μάλιστα, επειδή λάτρευε το στοιχείο της έκπληξης, επέλεγε εκείνο τον χαρακτήρα που ήταν όσο το δυνατόν λιγότερο ύποπτος και ύστερα προχωρούσε σε διορθώσεις στα προηγούμενα κεφάλαια. Τίποτε όμως δεν συγκρίνεται με την αιτία τούτης εδώ της ανάρτησης:

"Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκροιντ;" Ο γιατρός και αφηγητής Τζειμς Σέπαρντ γίνεται ο βοηθός του Ηρακλή Πουαρό σε μία ιστορία φόνου δίχως προηγούμενο με ένα εξαιρετικά ανατρεπτικό τέλος, που δεν υπακούει στις κλασικές τεχνικές της Κρίστι και για το οποίο φυσικά δεν μπορώ να μιλήσω, αν και έχω πολλά να πω κυρίως περί της ταύτισης του αναγνώστη με το βιβλίο και περί των συναισθημάτων που γεννώνται αυθόρμητα στο τέλος, τα οποία μόνο έντονα και αντιφατικά μπορώ να τα ονομάσω. Σήμερα το έργο αυτό θεωρείται το αριστούργημα της Αγκάθα Κρίστι και αξίζει (πραγματικά, πρέπει, οφείλει, βαθιά και δυνατά) να το ζήσει κάθε λάτρης (ή όχι) του είδους. Και προς Θεού, μην έλθει σε επαφή με πηγές γνώσης του τέλους, μακριά από το διαδίκτυο, από βιογραφίες της Κρίστι, από φίλους που το έχουν διαβάσει και από μένα...

4 σχόλια:

  1. προσωπικά την πάτησα και ήρθα σε επαφή με τον μπαμπά μου που εντελώς φυσιολογικά και αυθόρμητα, μόλις του είπα ότι το διαβάζω (κι ήμουν στο πρώτο κεφάλαιο) μου αποκάλυψε το δολοφόνο χωρίς δεύτερη σκέψη "α, αυτό που είναι δολοφόνος ο...". Παρόλ' αυτά έχω να δηλώσω ότι το διάβασα μέχρι το τέλος γιατί αξίζει έτσι κι αλλιώς να δει κανείς τον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι που σου άρεσε έτσι κι αλλιώς...μεγάλη νίλα βέβαια σου έκανε ο πατέρας σου....μακριά λοιπόν από το διαδίκτυο, από μένα και από τον πατέρα της Εύης :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αριστούργημα πραγματικό, συμφωνώ απόλυτα!
    είχα πάθει πλάκα όταν το διάβασα πολλά χρόνια πριν...
    το θεωρώ must για όποιον αγαπά την αστυνομική λογοτεχνία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραία! Και πάλι χαίρομαι που ο Ρότζερ Άκροιντ έχει οπαδούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή