Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

"Ρωμαίος και Ιουλιέτα"

Ομολογώ ότι όταν διαβάζω τον αγαπητό Σαίξπηρ στα ελληνικά με πιάνουν τα γέλια. Ο πολυπαιγμένος, ο πολυτραγουδισμένος, ο εξαιρετικός αυτός έρωτας μου δημιουργεί πηγαίο γέλωτα ακόμα και την πιο τραγική στιγμή! Και δεν μιλώ για γέλιο που έρχεται φυσικά από κάποιου είδους σκώμμα ή κάποιον γραφικό χαρακτήρα. Αισθάνομαι όπως αισθάνθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο θέατρο. Νευρικό γέλιο. Δεν σταματώ...ειδικά στις πασίγνωστες ατάκες τύπου "Ρωμαίο Ρωμαίο γιατί να 'σαι  Ρωμαίος; Αρνήσου τον πατέρα σου, άσε τ' όνομά σου· ή, αν δε θέλεις, μόνο ορκίσου μου κι εγώ θα πάψω να 'μαι Καπουλέτου" (δια χειρός και μεταφράσεως Βασίλη Ρώτα). Και ο Ρωμαίος - που απ' ο,τι φαίνεται είναι πολύ ερωτίλος (βλέπε τον πρώτο έρωτά του, τη Ροζαλίνα των Καπουλέτων επίσης, που εγκατέλειψε, λέει, γιατί δεν είχε ανταπόκριση, και εγώ που νόμιζα ότι ο εξιδανικευμένος και πλατωνικός έρωτας δεν ξεπερνιέται τόσο εύκολα) - απαντά: "Μόνο πες με αγάπη σου και ευτύς ξαναβαφτίζομαι. Στο εξής ποτέ δε θα' μαι πια Ρωμαίος". Είχε δεν είχε, μπήκε στο σόι των Καπουλέτων.
Εντάξει, το δέχομαι. Μεγάλος έρωτας, ετών τέτταρες και δέκα...και με μια ματιά, κεραυνοβόλος. Νομίζω όμως ότι ο μεγάλος κλασικός υφαίνει επιτηδευμένα, τόσο που είναι ηλίου φαεινότερον πως πρέπει αγαπητέ θεατή να νιώσεις, θες - δε θες, πεταλούδες στο στομάχι, πρέπει να νιώσεις τον πόνο και να μείνεις στο τέλος με αυτό το αιώνιο ερώτημα: "γιατί; γιατί να πεθαίνει έτσι η αγάπη προς όφελον του μίσους;" και δη με αυτό το μπάχαλο του δηλητηρίου...Υπάρχει αγαπητοί μου το γιαλατζί δηλητήριο, υπάρχει και το πραγματικό! Παίρνει η Ιουλιέτα το γιαλατζί δηλητήριο, σικέ θάνατος. Τη βλέπει ο Ρωμαίος παίρνει το πραγματικό, κανονικός θάνατος, ανασταίνεται η Ιουλιέτα από τον σικέ θάνατο, αυτοκτονεί. Μου θυμίζει Ψαθά: Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι και παιρνει το δηλητήριο για να γλιτώσει!
 
Και κάπως έτσι αποφάσισα ότι εγώ έχω πρόβλημα, δε φταίει ο Σαίξπηρ. Είναι άλλωστε κλασικός. Αποφάσισα να δώσω λοιπόν άλλη μία ευκαιρία στον εαυτό μου και στον συγγραφέα και να αγοράσω την αγγλική έκδοση, όχι πως το στόρυ θα αλλάξει, αλλά τουλάχιστον θα χαρώ την αυθεντική γλώσσα του έργου, γιατί τελικά νομίζω ότι η ελληνική γλώσσα ή η ιδιοσυγκρασία της ελληνικής νοοτροπίας δεν ταιριάζει καθόλου (μα καθόλου) στο ύφος "του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας" (Και αυτό δε σχετίζεται με τη μετάφραση του Ρώτα. Είναι προφανώς εξαιρετική). Και ιδού! 

"O Romeo, Romeo, wherefore art thou Romeo?
Deny thy father and refuse thy name;
Or if thou wilt not, be but sworn my love
And I'll no longer be a Capulet.

Call me but love, and I'll be new baptized;
Henceforth I never will be Romeo " 

Δεν είναι καλύτερο; Και έτσι ανοίγουμε το μεγάλο θέμα των μεταφρασμένων ή των πρωτότυπων βιβλίων. Αυτό είναι άλλη ανάρτηση όμως... "For never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου