Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Φιλοξενούμενες σκέψεις (2) ή "Το Άρωμα του Ονείρου" του Τομ Ρόμπινς


Μου αρέσει ναι ή όχι;


Eίμαι σίγουρη πως πολλές φορές αρκετοί ξεκινούν ένα βιβλίο και άλλοτε το ρουφάνε μέχρι την τελευταία σταγόνα (που προφανώς τους αρέσει), άλλοτε το παρατούν στη μέση (γιατί δεν τους αρέσει ή το βρίσκουν ανιαρό) και άλλοτε το κλείνουν κακήν κακώς ανικανοποήτοι και απογοητευμένοι, αφού το βιβλίο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του αλλά ούτε και στις δικές τους.

Υπάρχει όμως και μία ιδιαίτερη κατηγορία. Αυτή που, όταν κλείσεις το βιβλίο είσαι μάλλον απογοητεύμενος κι ίσως λίγο από την αρχή που το έπιασες στα χέρια σου ήσουν προκατειλημένος αρνητικά, αλλά δεν είσαι και τελείως σίγουρος, διότι όπως λέει κι ο λαός "όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει". Αυτό ακριβώς αισθάνθηκα όταν τελείωσα «Το άρωμα του ονείρου» του Τόμ Ρόμπινς. Έψαχνα να βρω ένα λόγο για να μου αρέσει. Άρχισα να απορρίπτω έναν-έναν τους ήρωες για τους λόγους εκείνους που οι περισσότεροι τους λάτρεψαν. Γιατί τόσος ντόρος για αυτόν τον κύριο Αλομπάρ, γιατί ο αναγνώστης μαγεύται  με τον αιώνιο βίο του, με την αγωνία του να μείνει νέος και εραστής, με τις απίστευτες σεξουαλικές του ορέξεις, εκείνου αλλά και του Θεού Πάνα, με όλες εκείνες τις υπάρξεις που δρόσισαν την αγκαλιά του ήρωα κι άλλα τέτοια που τουλάχιστον εμένα με βρήκαν αρχικά μάλλον αδιάφορη; Εντάξει βρήκες το μυστικό της μακροζωΐας, μπράβο σου και συγχαρητήρια. Να σκεφτείτε ότι τις σκηνές που διαδραματίζονται στο Παρίσι του σήμερα, τις πέρασα μια ψιλή άναγνωση. Έλα όμως που ο  καιρός έχει γυρίσματα...και εκεί που έχω πιάσει μια συζήτηση (νομίζω για κάτι άσχετο) και όχι μόνο μία φορά νάτος ο Αλομπάρ ξεπηδά από το μυαλό μου, είτε μία του φράση που τελικά μου έκανε εντύπωση, είτε ένα του χαρακτηριστικό που μου τυπώθηκε στο νου...είτε ένας διάλογος με τον Πάνα που δεν τον περιμένεις,  μία στιγμή πάθους με την Κούδρα που δεν ήταν τόσο συνιθισμένη τελικά, ή η γεύση από ένα πατζάρι. 

Και νόμιζω πως αυτός ο ήρωας είναι εν τέλει ανεπανάληπτος, τρυπώνει μέσα σου με διάφορα πρόσωπα...έχει ψυχή, και να μην θές, θα τον θυμάσαι (αν και κλέβει λίγη από τη δόξα του ο Πάνας,). Κύριε Τομ Ρόμπινς μου πήρε λίγο καιρό, μα άλλαξα απόφαση. Συντέλεσε βέβαια και το γεγονός ότι Το «Άρωμα του ονείρου» διαβάστηκε στην Ανάφη και τελικά έχω να πω ότι μου άρεσε πολύ, είχε πραγματικά δικό του άρωμα και νομίζω ότι κάποια στιγμή θα το διάβαζα πάλι... και τις σκηνές στο Παρίσι.
Γραμμένο από τη menivp

6 σχόλια:

  1. Ως οικοδέσποινα, θα ήθελα να σου πω πως, παρόλο που στο σύνολό του ο Τομ Ρόμπινς δεν έχει να επιδείξει κάτι περισσότερο από το ένα βιβλίο του στο άλλο, θα έλεγα καταντά γραφικός μέχρι κουραστικός, το Άρωμα του Ονείρου είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία...ή μήπως φταίει το γεγονός ότι εγώ το διάβασα στην Κύθνο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσωπικά πιστεύω πως εκεί ακριβώς έγκειται η αγάπη μου για τον Τομ, στην προσπάθειά του να γράψει ένα και μοναδικό βιβλίο...Γούστα όμως είναι αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και εγώ την εκτιμώ την προσπάθεια...αλίμονο σε αυτούς που δεν μπορούν να γράψουν τίποτα. Άλλωστε, γι' αυτό είναι και ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Απογοητεύτηκα όμως με πολλά άλλα, τον Τρυποκάρυδο, τις καουμπόισσες κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ακριβώς αυτό !! Πρόκειται για μοναδικό βιβλίο! Νομίζω πως δεν χρειαζεται πάντα να ψάχνεις έναν συγγραφέα στο συνολό του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από τα πολύ κουραστικά βιβλία κατά τη γνώμη μου. Το θεωρώ υπερεκτιμημένο, αλλά... αφού αρέσει σε τόσους πολλούς, πάω πάσο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι απόψεις διίστανται...ο Τομ Ρόμπινς το κάνει αυτό με μεγάλη ευκολία...αλλά ο όρος "κουραστικό" με ξενίζει λιγάκι..Μεταξύ μας κουραστικοί είναι ο Προυστ, ο Τσέχωφ κλπ. Ο Τομ Ρόμπινς είναι και λίγο Χόλυγουντ. Κουραστικό δεν τον λες..Μπορεί να είναι εφετζής, φανφάρας, επιτηδευμένος, αλλά όχι και κουραστικός. (Φαντάσου να μην πήγαινες πάσο!) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή