Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Η Λατινική Αμερική ξεδιπλώνεται μπροστά μου κάθε φορά που διαβάζω Μάρκες, σηματοδοτείται δε από την αγαπημένη μου συνήθειά (του) να γράφει πάντα οιοδήποτε μελωδικό όνομα και επώνυμο του πιο τυχαίου περαστικού στα βιβλία του. Το πάθος και ο ρυθμός που χαρακτηρίζουν την ψυχή των συμπαθέστατων ανθρώπων που κατοικούν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού είναι διάχυτα σε κάθε του βιβλίο. Το πάθος και ο ρυθμός που διαγράφουν το καλό και το κακό με την ίδια ακριβώς ένταση...τον έρωτα και το μίσος, το δίκαιο και το άδικο, μια κατάσταση που αν ποτέ την αντίκριζε ο Αριστοτέλης (που μίλησε για μεσότητα στα πάθη και τις πράξεις) θα εξανάγκαζε το λατινοαμερικάνικο σύμπαν να μαθητεύσει κοντά του. Εμένα μου κάνει. Μου κάνει, ενίοτε και με τρομάζει. Με τρομάζει η εμμονή του Φλορεντίνο Αρίσα να κατακτήσει, να κάνει δική του τη Φερμίνα Δάσα. Και λέω "να κάνει δική του" και κυριολεκτώ, γιατί ο έρωτας εδώ δεν έχει ημίμετρα, πρέπει να την κάνει δική του πάση θυσία, σα να αποκτάς την πρώτη σου κιθάρα και δε θέλεις ποτέ να την αποχωριστείς, το άλλο σου μισό γίνεται μέρος της ζωής σου, είναι το απόκτημα - κεκτημένο και γίνεσαι επίμονος οπαδός της ιδιοκτησίας. Περιμένει πεισματικά παρά τους περιορισμούς που θέτει ο πατέρας της Λορένσο Δάσα. Περιμένει πεισματικά ακόμη και όταν εκείνη παντρεύεται τον γιατρό Χουβενάλ Ουρμπίνο. Περιμένει μία γεμάτη πεντηκονταετία ζώντας το κορμί του και τροφοδοτώντας το με τροφή, ποτό και έρωτα με άλλες, ασυναγώνιστες με εκείνη, γυναίκες. Και μέσα σε όλα αυτά η χολέρα σκορπά το θάνατο και αποτελεί και εκείνη την άχαρη αφορμή της γνωριμίας της Φερμίνα Δάσα με τον γιατρό Ουρμπίνο. Ο Μάρκες μέσα από αυτό το βιβλίο καταθέτει τη γνήσια, αρσενική και παντοδύναμη έκφραση του έρωτα, τη ζωντανή μέσα στα χρόνια, την άσβεστη φλόγα για εκείνη τη γυναίκα που, φίλε αναγνώστη, θα βρεθείς πολλές φορές στη θέση να εκνευριστείς μαζί της, αφού δεν εκτιμά αυτό που άλλοι ψάχνουν μιαν ολόκληρη ζωή για να το βρουν. Μοναδικό μελανό σημείο του βιβλίου είναι το τέλος του που σε μία έκταση 50 σελίδων περίπου, ένα ποταμόπλοιο ταξιδεύει ακατάπαυστα και ο έρωτας αργεί να ολοκληρωθεί, μια στιγμή που παγώνει την ταχύτητα της αφήγησης, κι ας ταιριάζει στην υπερήλικη ζωή των πρωταγωνιστών. Θεωρώ, τέλος, πως η κινηματογραφική απόδοση του βιβλίου είναι εξαιρετική, το ίδιο και η μουσική της επένδυση, αφού σεβάστηκε στο έπακρο την υφολογία τόσο του ίδιου του συγγραφέα, όσο και του πάθους που αποπνέει.


2 σχόλια:

  1. Αν και είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία, δεν έχω δει μέχρι σήμερα την ταινία, δεν είχα ακούσει καλά λόγια. Αρχίζω να αλλάζω γνώμη τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, ούτε εγώ είχα ακούσει καλά λόγια, αλλά μου άρεσε πολύ...

      Διαγραφή