Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Κυριακή στο Ζάππειο

Η στάση πληρωμών θέλει καλοπέραση και έτσι τα εναπομείναντα χρήματα πριν από το δανεισμό τα ξοδέψα με πολύ καλή παρέα στο Ζάππειο...
Το ξόδεμα άρχισε λίγο πιο πριν με καφεδάκι και lemon pie ωραιότατη σε επίσης ωραιότατο μαγαζάκι στο Παγκράτι. Φτάνοντας λίγο αργότερα στο βροχερό και μουντό χώρο του Ζαππείου αντίκρυσα μια σχετικά μικρή έκθεση και αναπόλησα για λίγο τις τεράστιες εκθέσεις του Πεδίου του Άρεως, που έφευγες φορτωμένος με άπειρα προγράμματα και χωρίς την αίσθηση ότι έχεις μέση και πλάτη από την ορθοστασία και το περπάτημα (ωραίες εποχές). Και, όπως μάλλον το συνηθίζω, στράφηκα στο κλασικό βιβλίο και αγόρασα: Φάουστ του Γκαίτε (από τα παιδικά βιβλία που έχασα στη μοιρασιά με την αδερφή μου) από τις εκδόσεις γράμματα, δερματόδετο σκληρό έντυπο, εικονογραφημένο από τον Ευγένιο Ντελακρουά και φυσικά σε μετάφραση του αγαπημένου μου Κωσταντίνου Χατζόπουλου, που θα μου επιτρέψετε να παραλείψω το "ν" από την πρώτη συλλαβή του ονόματός του, γιατί ο ίδιος συνήθιζε να υπογράφει έτσι. Ο Φάουστ ή Γεώργιος και Γιόχαν Φάουστους ή ακόμη και Ιωάννης είναι ο κατεξοχήν θεατρικός ήρωας που ενέπνευσε συγγραφείς και άλλους καλλιτέχνες, ακριβώς γιατί αγγίζει τη σκοτεινή πλευρά του με την προβολή ενός Μεφιστοφελή που αποτελεί καθώς φαίνεται, το alter ego του.
Αγόρασα ακόμα Βιλέτ της Σαρλότ Μπροντέ, εκδόσεις Σμίλη, βιβλίο για το οποίο γνώριζα πως ήταν το τελευταίο που εκδόθηκε λίγο πριν το θάνατό της. Ήδη όμως από τις πρώτες σελίδες συνειδητοποιώ πως η Σαρλότ Μπροντέ αφήνει να διαφανεί και εδώ το συγγραφικό της μεγαλείο, όπως και στη Τζέιν Έιρ, σίγουρα πιο ώριμη και πιο βαθιά ηθογραφική και ψυχογραφική. Επιπλέον, παρόλο που η αφηγήτριά της δε φαίνεται να είναι και η πρωταγωνίστριά της, βρίσκεται σε έναν συνεχή διάλογο με τον αναγνώστη, σαν να υφαίνει εκείνη, η αφηγήτρια, την ιστορία.
Τέλος, αυτό που δεν έτυχε ποτέ μέχρι τώρα να δω σε ελληνική έκδοση, παρά μόνο σε αγγλική και αυτή σε ηλεκτρονικό έντυπο, βρέθηκε μπροστά μου σχεδόν στο τέλος της έκθεσης και είναι το παγκοσμίου φήμης (ευπώλητο;) της εποχής του, τον περιβόητο Δράκουλα του Μπραμ Στόουκερ, εκδόσεις Στοχαστής.
Η ιστορία του αιμοδιψή παλουκωτή, του ανασκολοπιστή που τρεφόταν με ανθρώπινο αίμα γίνεται στα χέρια του Στόουκερ ιστορία βαθιάς αγάπης και εμπνέει ζωγράφους, θεατρανθρώπους και κινηματογραφιστές από τον θρυλικό Νοσφεράτου μέχρι το αριστούργημα του Κόπολα. Αυτό το βιβλίο το ήθελα, εξ αιτίας της παιδιαρώδους επιθυμίας μου να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου, ακριβώς επειδή είναι εξαιρετικά κλασικό. Δεν περίμενα βέβαια να ανακαλύψω ήδη από χθες το βράδυ και μέσα σε λίγες σελίδες τη γλωσσική ευφράδεια του συγγραφέα, που διαφαίνεται με εξαιρετικό τρόπο και δεν υποσκελίζεται διόλου από την υπέροχη μετάφραση της Αννέτας Καπόν (με κάνει δε να πιστεύω πως δύσκολα θα βρω Άγγλο -αν και γεννημένος ο συγκεκριμένος στην Ιρλανδία - συγγραφέα του 19ου αιώνα που να μη διαθέτει αυτό το προτέρημα) και την εκπληκτική ατμόσφαιρα και την αγωνία που δημιουργεί στον αναγνώστη, ακόμη και αν η επόμενη σκηνή είναι πασίγνωστη...
Το βράδυ έπεσε πάνω από τη μουντάδα, το ξόδεμα πήρε το τέλος του στα  45 ευρώ, ταπί και ψυχραιμία, διότι είχα μετά μια χαρά για τον Δράκουλά μου, που δε περιγράφεται...


2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά! Μόλις ξεπέρασα αυτή τη φάση που διαβάζεις λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο και δε ξέρεις ποιο να διαλέξεις...κόλλησα με την Μπροντέ...

      Διαγραφή