Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο (1) του Μαρσέλ Προυστ

Έχοντας τελειώσει αυτό που θα λέγαμε "ένα ελαφρύ ανάγνωσμα" (βλ. Στόουκερ) και διανύοντας πια τον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης μου, αποφασίζω να ανοίξω το πράσινο βιβλιαράκι της Βιρτζίνια Γουλφ με τη διαβόητη κα Νταλογουέι. Μάταια. Δεν ξέρω αν φταίνε οι ορμόνες ή η διάθεσή μου ή τελοσπάντων η πικρή ενδόμυχη παραδοχή μου ότι "δεν μου αρέσει αυτό το βιβλίο", το πετάω στην άκρη χολωμένη από το συνονθύλευμα σκέψεων που αράδιασε η αγαπητή κατά τα άλλα συγγραφέας (κυρίως δε αυτό που με εκνεύρισε ήταν η απίστευτη - μόνο έτσι μπορώ να τη χαρακτηρίσω - δόμηση του λόγου της, που εντέχνως μόνο θα μπορούσα να την αισθανθώ, αλλά στην παρούσα φάση αδυνατούσα να εντοπίσω και το "εντέχνως" και το συναίσθημα μέσα μου)...και πιάνω στα χέρια μου τον Προυστ. 
Στην αρχή βεβαίως ρίχτηκα σε έναν εσωτερικό γέλωτα απέναντι στον εαυτό μου με την ιδέα πως η αντιμετώπιση απέναντι στην κα Νταλογουέι δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη από αυτή που θα είχα πιθανότατα απέναντι στον Προυστ! Πολλοί τόμοι, γραμματοσειρά 8, τεράστιες παράγραφοι ήταν μερικές από τις παραμέτρους που θα μπορούσαν να απωθήσουν την απαιτητική μου διάθεση - και ίσως έτσι να ήταν στην αρχή. Καθώς όμως οι σελίδες προχωρούσαν άρχισα να έχω την αίσθηση ότι διαβάζω, ή καλύτερα "ζω" ένα μυθιστόρημα (ένα βιβλίο με την γενικότερη έννοια του όρου) που με μετέφερε σε άλλη διάσταση τόσο του μυαλού μου όσο και της εικόνας που είχα για τον κόσμο. 
Και επειδή ακόμη δεν το έχω τελειώσει - στην πραγματικότητα βρίσκομαι στα μισά του πρώτου τόμου - ομολογώ ότι ως αναγνώστης νιώθω ότι ο Προυστ τοποθετεί τον κεντρικό του ήρωα απέναντί μου να περιγράφει και να αφηγείται παράλληλα μία ζωή με πολλούς πρωταγωνιστές, σαν να εξιστορεί ταυτόχρονα και τις δικές τους οπτικές γωνίες, σαν να μην χάνω τίποτε από το παραμικρό στοιχείο που κάνει το πέρασμά του από το βιβλίο. Μεστή λογοτεχνική εμπειρία είναι αυτή που ζω, μπορεί να είναι και τέχνη για την τέχνη, ένας στανικός αυτοσκοπός που αντί να με κουράσει μου ανοίγει τα φτερά: γιατί ενώ ο συγγραφέας στηρίζεται στο "εγώ" του για να μπορέσει να μου διηγηθεί την πορεία του στη ζωή μέσω των αναμνήσεων, τόσο και εγώ θυμούμαι...Σημείο ορόσημο (για την ώρα) είναι η λατρεία και η ταυτόχρονη απουσία της μητέρας που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, μια καταλυτική ανάμνηση του συγγραφέα που με φέρνει αντιμέτωπη με το παρελθόν μου και με το μέλλον της κόρης μου που έρχεται. Με πόση άνεση λοιπόν μπορεί τούτος ο Προυστ να μου φέρει έναν πνιγμένο λυγμό στο λαιμό μου, με πόση άνεση μπορεί να με οδηγήσει κάπου αλλού μέσα σε λίγες αράδες στο πυκνογραμμένο τούτο βιβλίο; Η συνέχεια επί της οθόνης...

2 σχόλια:

  1. Όσο περνούν οι σελίδες τόσο περισσότερο θα σε μαγεύει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χθες το βράδυ με καθήλωσε πάλι μιλώντας για την εμφάνιση του έρωτα, και του εξιδανικευμένου, και του απόλυτα σαρκικού, αυτού όμως που εμπνέεται από το κακό. Πρόκειται για τόσο συντονισμένη και μελετημένη αφήγηση που μπορώ να δω όλες τις εκφάνσεις όποιου θέματος με το οποίο καταπιάνεται. Πόσο δίκιο έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή