Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Ο Σουάν και η λοχεία

Την πρώτη στιγμή που ένιωσα το λεγόμενο μητρικό ένστικτο ήταν όταν αντίκρισα το σβερκάκι ενός ορφανού κοριτσιού που  έψαχνε την αγκαλιά μιας μάνας (ή της μάνας του που το άφησε γιατί δεν ήταν το κλασικό παράδειγμα της Ευγονικής, γιατί είχε, λέει, γλαύκωμα). .........................................................
Προς στιγμή ξέχασα πως επισυνάπτει κανείς φωτογραφία στο κείμενο...τόσο πολύ καιρό έχω να γράψω σε τούτο το ιστολόγιο που το "γέννησα" και μου κρατάει συντροφιά (σαν τα βιβλία που αγάπησα) για τόσους και τόσους μήνες...Η επάνοδος τελείται στο τέλος μιας από της πιο περίεργες περιόδους που έχω ζήσει στη ζωή μου: η λοχεία, το ορμονικό γλέντι που έχει στήσει ο οργανισμός μου και ξέχασε να με καλέσει. Είναι μια περίοδος γεμάτη άγχος και φόβο για τον ρόλο που αναλαμβάνει μια γυναίκα όσο κι αν είναι γεννημένη γι' αυτό. Είναι μια περίοδος που προκαλεί θλίψη για την απώλεια μιας κατάστασης που βιώνει για εννιά μήνες, και το παράξενο είναι ότι δε μπορεί να τη θυμηθεί. Να ανακαλέσει στη μνήμη της τη φουσκωμένη κοιλιά της, το πως έγερνε στο πλάι από το βάρος όταν κοιμόταν, το πως ένιωθε δυνατά χτυπήματα μέσα από τα σωθικά της. Είναι ακόμη μια περίοδος ανείπωτης ευτυχίας, να έχει ξαφνικά ένα πλάσμα στη ζωή της, που εξαρτάται από εκείνη, αλλά θέλει να το μεγαλώσει ελεύθερο γιατί το αγαπά βαθιά και πραγματικά. Μέσα σε όλα αυτά να σου κρατά συντροφιά ο Σουάν (αργά και σταθερά, φίλε αναγνώστη, κυριολεκτικά δεν προλαβαίνω), ένας δυναμικός χρηματιστής που ερωτεύεται, που αγαπά και ξεαγαπά από καπρίτσιο. Κυκλοφορεί δίχως επιφάνεια, δίχως να κατάγεται από μεγάλο τζάκι, αλλά επιδεικνύοντας τις σημαντικότατες γνωριμίες του. Η Οντέτ, ανάξιό του πλάσμα, γίνεται το ταίρι του και έτσι ανάξια που είναι του προκαλεί τη χειρότερη μορφή του έρωτα, εκείνη του πάθους του εφήμερου που χτίζεται πάνω στη ζήλεια και χάνεται σα να μην υπήρξε ποτέ. Ξέρω πως διαβάζοντας θα μάθω για τον καρπό του έρωτά τους και πως αυτός κερδίζει αργότερα την αγάπη του αφηγητή........................................................
Και τώρα που αγάπησα βαθιά τούτο το πλάσμα που μπήκε στη ζωή μου αναρωτιέμαι πόσες αγάπες υπάρχουν; είναι μία η αγάπη; είναι τέλεια; ή μήπως δεν είναι αψεγάδιαστη; 
Το μόνο που ξέρω είναι ότι βγαίνω από τη λοχεία ερωτευμένη με το σβερκάκι της κόρης μου, και με τα μάτια της, και τα χειλάκια της, και τα χέρια της και με όλα της. Και πως,  και αν έχω γνωρίσει ανάξιους έρωτες κι αν άξιους, μπορώ να πω τώρα πια ότι γνώρισα την ευτυχία.

Δεν είναι πραγματικά παράξενο πως η μητρότητα και ο Σουάν "παντρέυτηκαν" σ' αυτό το εξώφυλλο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου