Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Δράκουλας του Μπραμ Στόουκερ

Αυτό το γνήσιο γκόθικ μυθιστόρημα, κλασικό πια στο είδος του, αξεπέραστο στη σύλληψη της ιδέας, της θεματολογίας και των χαρακτήρων - τολμώ να πω - γέμισε τις νύχτες μου με αγωνία και φόβο. Ένιωσα πάλι το παιδάκι που του διάβαζαν το παραμύθι με την κακιά μάγισσα, που κάθε φορά σκεπαζόταν αφήνοντας μόνο τα μάτια ξεσκέπαστα να εξερευνήσουν το γνώριμο κατά τα άλλα τοπίο της κρεβατοκάμαρας για περίεργες σκιές, ύποπτες κινήσεις και παράξενους ήχους. Το στόρυ είναι γνωστό σε όλους, χιλιοειπωμένο, έχει μεταφερθεί ουκ ολίγες φορές στον κινηματογράφο, επομένως οι εικόνες που έρχονται στο νου του αναγνώστη καθώς διαβάζει είναι λίγο πολύ οι ίδιες για όλους ανάλογα φαντάζομαι με τα βιώματα του καθενός και τα γούστα. Προσωπικά παρασύρομαι πολύ από τη σκηνοθετική ματιά του Φράνσις Φορντ Κόπολα και του δικού του εγχειρήματος με το ομώνυμο έργο τη δεκαετία του '90. 
Σε καμία περίπτωση, νομίζω, δε θα μπορούσα να φέρω στο νου μου την εικόνα του κατά τα άλλα θρυλικού Κρίστοφερ Λη ή άλλων παλαιών ηθοποιών, διότι προσδίδουν μία καλτ απόχρωση που δε συνάδει με την αγωνία που προκαλείται στον αναγνώστη. Αυτό ακριβώς το γεγονός μας οδηγεί στο να εντοπίσουμε στην πένα του Στόουκερ μια θαυμάσια απλότητα που καθιστά τα γεγονότα που εξιστορεί "απολύτως φυσιολογικά".  Η απλότητα αυτή είναι ιδιαίτερα αισθητή τόσο στο λόγο του εκάστοτε πρωταγωνιστή (κυριώς σε αυτόν του Βαν Χέλσινγκ) όσο και στην τεχνική αφήγησης που έχει επιλέξει ο συγγραφέας.
Χρησιμοποιεί δηλαδή την τεχνική του ημερολογίου για όλους τους ήρωες. Έτσι, πρώτον, η ιστορία ξετυλίγεται από πολλές οπτικές γωνίες, σαν τα κομμάτια ενός παζλ που σχηματίζει την εικόνα που προβάλλει αργά και σταδιακά και, δεύτερον, φωτίζει με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο τα ήθη των πρωταγωνιστών, αφού αναγκάζεται κάθε φορά να αλλάζει ύφος. Ο μόνος που περιγράφεται φυσικά από τους υπόλοιπους και δεν διαγράφεται καμία πτυχή του χαρακτήρα του από τον ίδιο είναι ο βασικός πρωταγωνιστής, ο κόμης Δράκουλας. Με αυτόν τον τρόπο ο  Στόουκερ πετυχαίνει το συνδυασμό της απλότητας και του απόκοσμου στοιχείου, που τελικά η σύνθεση αυτών των δύο χαρακτηριστικών δημιουργούν και την ένταση ή τον φόβο στη ψυχή του αναγνώστη. Προτείνω, επομένως, ανεπιφύλακτα τούτο το άλλοτε ευπώλητο ανάγνωσμα όχι μόνο γιατί είναι πια κλασικό, αλλά κυρίως γιατί διαθέτει δεκάδες θετικά στοιχεία που το έσωσαν στο χρόνο, το διέδωσαν από γενιά σε γενιά και το κατέστησαν μοναδικό στο είδος του εκατό και πλέον χρόνια.