Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Περί ηλεκτρονικής ανάγνωσης

Η αλήθεια είναι ότι η γνώμη μου αχρείαστη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, δεδομένου ότι όλα έχουν ειπωθεί, και τα καλά και τα κακά. Εγώ θα αφήσω λοιπόν τον εαυτό μου ελεύθερο να εκφραστεί, από καρδιάς, ασύνετα και ίσως λίγο προκατειλημμένα...Μα επιτέλους αυτή η επέλαση του τεχνικού πολιτισμού σε όλους τους τομείς με έχει κουράσει αφάνταστα! Ναι, ναι..."πρέπει όλα να χρησιμοποιούνται με μέτρο" και "να συνδυάζονται δεν είναι κακό" και "η ηλεκτρονική ανάγνωση μπορεί να κερδίσει πολλούς αναγνώστες" κλπ. Εγώ πάλι πιστεύω ότι όσο καιρό ενημερώνομαι γύρω από την ηλεκτρονική ανάγνωση δε βρίσκω λόγο να τη χρησιμοποιεί κανείς παρά μόνον αν δεν έχει χώρο στο σπίτι του να τοποθετήσει μια δόλια βιβλιοθήκη. Εκεί μάλιστα, να του βγάλω το καπέλο (αν και, με τη σκέψη ότι τα pdf readers και τα pc και τα ipads ή ακόμη και τα ίδια τα ηλεκτρονικά αρχεία είναι πανάκριβα, τότε να βρει καλύτερα νέο σπιτάκι, μεγαλούτσικο να βρει και χώρο για πέντε - δέκα βιβλιαράκια). 
Θαρρώ πως η τεχνολογία βοηθά ή υποβοηθά την οιαδήποτε μορφή τέχνης μόνον όταν αυτή χρησιμοποιείται ως μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Δεν είμαι επομένως εναντίον της χρήσης του τεχνικού μέσου στη λογοτεχνία εν γένει. Κάτι τέτοιο θα ήταν μάλλον κουτό, εφόσον εκφράζομαι μέσω αυτού του ιστολογίου ή ακόμη καταφεύγω ενίοτε στο διαδίκτυο για να πληροφορηθώ για νέα και παλιά έργα ή για να διαβάσω μάλιστα κάποιο διήγημα ή ποίημα κλπ. Μου είναι, ωστόσο, αδύνατον να δεχτώ πως είναι πραγματικός βιβλιόφιλος αυτός που τριγυρνά με το reader στο χέρι, καυχιέται ότι έχει συγκεντρώσει χιλιάδες βιβλία και ξεστραβώνεται μπροστά σε μια άψυχη οθόνη χωρίς να θυμάται τη μυρωδιά του χαρτιού! 
Δύο πράγματα λοιπόν: ας μην αφήσουμε τους βιβλιοδέτες (που σημειωτέον η βιβλιοδεσία αποτελεί αντικείμενο σπουδής σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά και στην Ελλάδα στα ανώτερα  εκπαιδευτικά ιδρύματα των τμημάτων των γραφικών τεχνών) χωρίς δουλειά, δεν τους αξίζει, άλλωστε πολλές φορές κατασκευάζουν αριστουργήματα...και ακόμη, αν ποτέ καταντήσω σαν τη γιαγιά της φωτογραφίας, ας με πείσει κάποιος να χρησιμοποιήσω την περίφημη ηλεκτρονική πλάκα για δίσκο σερβιρίσματος...μην πάει χαμένη.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Πρωϊνό Άστρο του Γιάννη Ρίτσου

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

Στη νεογέννητη κόρη μου...όλα όσα θα ήθελα να πω...