Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΕΡΤ: όλοι για έναν και ένας για όλους (ελπίζω από 'δω και πέρα)

Αναμφισβήτητα το κλείσιμο της ΕΡΤ μου προκαλεί θλίψη. Τα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα μου είναι πολλά και αντιφατικά ωστόσο. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι σκέφτομαι πολύ συναισθηματικά και παρορμητικά, ότι δε μπορώ το "δήθεν" και ότι καλώς ή κακώς αυτό που έχει διαμορφώσει την αντιμετώπισή μου απέναντι στα πράγματα προέρχεται μάλλον από τις "εργατικές" καταβολές του Μεταξουργείου, της βιοπάλης και της στέρησης - όχι της δικής μου τόσο, όσο των γονιών μου, που, παρόλες τις ελλείψεις, μου έδωσαν πολλά. Ως εκ τούτου δεν ανέχομαι τα κλασικά: τον δηλωμένο αριστερό με τη δεξιά τσέπη, που έχει 5 αυτοκίνητα, που φιλανθρωπεί μόνο αν έχει κάποιο κέρδος (ακόμη και αν δεν είναι οικονομικό), που βάζει μέσον για οτιδήποτε, από τον στρατό μέχρι το διορισμό του, τον βολεμένο ακτιβιστή εν ολίγοις. Κάτι τέτοιες στιγμές αισθάνομαι σαν τον Κωνσταντίνου στο Ξύπνα Βασίλη και μου 'ρχεται να φωνάξω κικιρίκου.

Όταν πληροφορήθηκα το κλείσιμο της ΕΡΤ ένιωσα ότι καταρρέει ολοκληρωτικά η δημοκρατία. Μετά σκέφτηκα πως πολλοί υπάλληλοι της δημόσιας τηλεόρασης έχουν ποδοπατήσει τη δημοκρατία προ πολλού με την αρωγή βεβαίως της εκάστοτε κυβέρνησης. Δε σκέφτηκα στιγμή ότι ο κόσμος δεν πρέπει να βγει στους δρόμους και να τους υποστηρίξει. Κουράστηκα όμως να φτάνω το σημείο να παλεύω για τους άλλους και οι άλλοι να παλεύουν μόνο για τον εαυτό τους. Κατ' εμέ  η μεγαλύτερη καταπάτηση της δημοκρατίας τελέστηκε στα εργασιακά και συγκεκριμένα στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Η απώλειά τους έφερε τον απλό κόσμο σε τέλμα, εκτόξευσε τους δείκτες της ανεργίας και τους κρατά πλέον δέσμιους στα γούστα κάθε αφεντικού υπό το καθεστώς εκβιασμού - πάρε 300 ή φύγε. Σε αυτήν την περίπτωση και σε άλλες πολλές η ΕΡΤ γύρισε την πλάτη της στο λαό, χάιδεψε τα αυτιά της κυβέρνησης με ατάκες τύπου "ανωτέρα βία" ή "έτσι πρέπει να γίνει για να σωθεί η χώρα" κλπ. Και πάντα έτσι λειτουργούσε βέβαια. Τώρα όμως που θίγονται τα συμφέροντα των εργαζομένων της κάνει λόγο για φίμωση, για αυταρχισμό και φασισμό. Και ισχύουν όλα αυτά. Ισχύουν όμως εδώ και καιρό, και για τους απλούς πολίτες.

Τα αντίποινα δεν έσωσαν ποτέ καμία κοινωνία. Το να πω "καλά να πάθουν" είναι γελοίο, αν θέλω να αποτινάξω από πάνω μου την κυβέρνηση. Το να θέλω όμως να αλλάξει η νοοτροπία του ελληνικού εγωισμού, το να θέλω αλληλεγγύη, γιατί είμαι εργάτης και κανείς δε με προστατεύει είναι θεμιτό. Μέχρι να γίνει αυτό, θα κατέβω στους δρόμους και θα διαδηλώσω κι ας ξέρω ότι μου 'ρχεται να φωνάξω κικιρίκου!

Παρεμπιπτόντως, η ΕΡΤ εκπέμπει από εδώ :http://www.greektvlive.net/net-live.html

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Ο Σουάν και η λοχεία

Την πρώτη στιγμή που ένιωσα το λεγόμενο μητρικό ένστικτο ήταν όταν αντίκρισα το σβερκάκι ενός ορφανού κοριτσιού που  έψαχνε την αγκαλιά μιας μάνας (ή της μάνας του που το άφησε γιατί δεν ήταν το κλασικό παράδειγμα της Ευγονικής, γιατί είχε, λέει, γλαύκωμα). .........................................................
Προς στιγμή ξέχασα πως επισυνάπτει κανείς φωτογραφία στο κείμενο...τόσο πολύ καιρό έχω να γράψω σε τούτο το ιστολόγιο που το "γέννησα" και μου κρατάει συντροφιά (σαν τα βιβλία που αγάπησα) για τόσους και τόσους μήνες...Η επάνοδος τελείται στο τέλος μιας από της πιο περίεργες περιόδους που έχω ζήσει στη ζωή μου: η λοχεία, το ορμονικό γλέντι που έχει στήσει ο οργανισμός μου και ξέχασε να με καλέσει. Είναι μια περίοδος γεμάτη άγχος και φόβο για τον ρόλο που αναλαμβάνει μια γυναίκα όσο κι αν είναι γεννημένη γι' αυτό. Είναι μια περίοδος που προκαλεί θλίψη για την απώλεια μιας κατάστασης που βιώνει για εννιά μήνες, και το παράξενο είναι ότι δε μπορεί να τη θυμηθεί. Να ανακαλέσει στη μνήμη της τη φουσκωμένη κοιλιά της, το πως έγερνε στο πλάι από το βάρος όταν κοιμόταν, το πως ένιωθε δυνατά χτυπήματα μέσα από τα σωθικά της. Είναι ακόμη μια περίοδος ανείπωτης ευτυχίας, να έχει ξαφνικά ένα πλάσμα στη ζωή της, που εξαρτάται από εκείνη, αλλά θέλει να το μεγαλώσει ελεύθερο γιατί το αγαπά βαθιά και πραγματικά. Μέσα σε όλα αυτά να σου κρατά συντροφιά ο Σουάν (αργά και σταθερά, φίλε αναγνώστη, κυριολεκτικά δεν προλαβαίνω), ένας δυναμικός χρηματιστής που ερωτεύεται, που αγαπά και ξεαγαπά από καπρίτσιο. Κυκλοφορεί δίχως επιφάνεια, δίχως να κατάγεται από μεγάλο τζάκι, αλλά επιδεικνύοντας τις σημαντικότατες γνωριμίες του. Η Οντέτ, ανάξιό του πλάσμα, γίνεται το ταίρι του και έτσι ανάξια που είναι του προκαλεί τη χειρότερη μορφή του έρωτα, εκείνη του πάθους του εφήμερου που χτίζεται πάνω στη ζήλεια και χάνεται σα να μην υπήρξε ποτέ. Ξέρω πως διαβάζοντας θα μάθω για τον καρπό του έρωτά τους και πως αυτός κερδίζει αργότερα την αγάπη του αφηγητή........................................................
Και τώρα που αγάπησα βαθιά τούτο το πλάσμα που μπήκε στη ζωή μου αναρωτιέμαι πόσες αγάπες υπάρχουν; είναι μία η αγάπη; είναι τέλεια; ή μήπως δεν είναι αψεγάδιαστη; 
Το μόνο που ξέρω είναι ότι βγαίνω από τη λοχεία ερωτευμένη με το σβερκάκι της κόρης μου, και με τα μάτια της, και τα χειλάκια της, και τα χέρια της και με όλα της. Και πως,  και αν έχω γνωρίσει ανάξιους έρωτες κι αν άξιους, μπορώ να πω τώρα πια ότι γνώρισα την ευτυχία.

Δεν είναι πραγματικά παράξενο πως η μητρότητα και ο Σουάν "παντρέυτηκαν" σ' αυτό το εξώφυλλο;