Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Η Ναυτία του Ζαν Πολ Σαρτρ (χρονιάρες μέρες)

"Περνάω τόσο κοντά της, που θα μπορούσα να την αγγίξω. Είναι...μα πως να το πιστέψω, ότι αυτή η πυρπολούμενη σάρκα, αυτό το πρόσωπο που λάμπει από πόνο;...ωστόσο αναγνωρίζω το τσεμπέρι, το παλτό και το χοντρό μελανό σημάδι που έχει στο δεξί της χέρι, αυτή είναι, η Λούσυ, η παραδουλεύτρα. Δεν τολμώ να της προσφέρω τη βοήθειά μου, μα πρέπει να μπορέσει να μου τη ζητήσει στην ανάγκη: περνάω αργά από εμπρός της και την κοιτάζω. Τα μάτια της καρφώνονται πάνω μου, μα δε φαίνεται να με βλέπει, είναι σαν να μη μπορεί να αναγνωρίσει κανένα μέσα στον πόνο της. Κάνω μερικά βήματα. Ξαναγυρίζω. Ναι, αυτή είναι, η Λούσυ. Όμως μεταμορφωμένη, εκτός εαυτού, υποφέροντας με μια τρελή γενναιότητα. Τη ζηλεύω. Είναι εκεί, ολόρθη, ανοίγοντας τα μπράτσα της, σα να περίμενε τα στίγματα". Η μοναδική σκηνή στη Ναυτία που απόλαυσα γιατί με συνεπήρε η θρησκευτική παρομοίωση, ίσως επειδή δεν την περίμενα. Κατά τ' άλλα: Ο Ροκαντέν (ο ίδιος ο Σαρτρ;) εγκατεστημένος στην Μπουβίλλ (πόλη φανταστική) μετά από έντονη και γεμάτη ζωή εκπονεί έρευνα για τον μαρκήσιο ντε Ρομπελλόν (επίσης φανταστικός όσο και η Μπουβίλλ). Και φυσικά καμία σημασία δεν έχουν όλα αυτά, αφού αυτό που ενδιαφέρει εδώ είναι η υπαρξιακή αναζήτηση του ήρωα που τον οδηγεί σε μιαν αέναη κρίση πανικού που εκφράζεται κυριολεκτικά στο παραμικρό και που ορίζεται ως "ναυτία". Και μέσα σε όλον αυτό τον πανικό, δεν καταλαβαίνω ποιος έρχεται, ποιος φεύγει, τι σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή ο ήρωας, τι σκέφτεται τώρα και γενικότερα η εντύπωση που μου άφησε χρονιάρες μέρες (δεν έπρεπε να με βρει η νέα χρονιά με τον λογοτεχνη Σαρτρ στα χέρια μου) συμπυκνώνεται στη φράση του συγγραφέα:"...τρώω ένα σάντουιτς, όλα είναι σχεδόν ομαλά". Και παραδέχομαι βαθιά μέσα μου ότι δεν το 'χω, πρέπει να το εγκαταλείψω, αλλά όχι, ας μείνω, μήπως δε βλέπω εμένα μέσα σε τούτο τον κακό χαμό που συμβαίνει στο μυαλό του; Την 1η του χρόνου απελπίστηκα. Στο δέντρο τρεμόπαιζαν χαρούμενα τα φώτα. Θαλπωρή γύρω μου. Τίποτε δεν ταίριαζε με τις αράδες του βιβλίου. Την 3η του  χρόνου ένας φίλος μου είπε: "δύο φορές την προσπάθησα τη Ναυτία. Ας έλεγε κάποιος στον Σαρτρ να αφήσει τη λογοτεχνία και να ασχοληθεί μόνο με τη φιλοσοφία". Απενοχοποιήθηκα. Γύρισα στο σπίτι και έκλεισα το κεφάλαιο Ναυτία - όχι οριστικά νομίζω -  στις 75 σελίδες. Απομένουν άλλες 150. Όχι τώρα όμως. Τώρα αποφάσισα να γράψω (ως άλλος Σαρτρ), για να μου φύγει η θολούρα...

Να μου συγχωρήσουν οι φανατικοί του Γάλλου φιλοσόφου την άτσαλη οπισθοχώρηση προς χάριν του κουραμπιέ και της εορταστικής ατμόσφαιρας. Αλλά μη νομίζουν πως θα του δοθεί ευκαιρία σύντομα. Μόλις έπιασα τα Σταφύλια της Οργής...

6 σχόλια:

  1. "μήπως δε βλέπω εμένα μέσα σε τούτο τον κακό χαμό που συμβαίνει στο μυαλό του;"
    απλά προσκυνώ...
    να προσθέσω με ευλάβεια: κι εμένα...
    τις ευχές μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην προσκυνάς ποτέ κανένα, άλλωστε εγκατέλειψα κακήν κακώς το βιβλίο...
      Καλημέρα και τις ευχές μου επίσης!

      Διαγραφή
  2. Τί σύμπτωση! Κι εγώ φλερτάρω έντονα αυτές τις μέρες με τη νουβέλα του Στάινμμπεκ "Άνθρωποι και ποντίκια".

    Μου συμβαίνει πάντως και μένα συχνά να εγκαταλείπω βιβλία, όμως επανέρχομαι σ' αυτά μετά από κάποιους μήνες και τα βλέπω με άλλη ματιά.

    Θα 'ρθει και η ώρα του,...

    Καλή χρονιά με βιβλία που θα κατακτήσουν το μυαλό και την καρδιά μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ συχνά δεν επανέρχομαι ποτέ - ως τώρα βέβαια - και να σου πω την αλήθεια θαυμάζω και απορώ με ανθρώπους που διαβάζουν τα πάντα - έστω και με το στανιό. Και πόσο σε σκεφτόμουνα την 1η του χρόνου που διάβαζες Ντίκενς! Μένω στην τελευταία ευχή και εύχομαι το ίδιο: βιβλία που θα κατακτήσουν το μυαλό και την καρδιά μας!

      Καλή Χρονιά!!!

      Διαγραφή
    2. Και τώρα Ντίκενς διαβάζω, αλλά να...μπαίνω συνέχεια στον πειρασμό και ξεφυλλίζω τον Στάινμπεκ (τα βράδια) ;-)
      Τον τελευταίο χρόνο επιστρέφω συχνά σε βιβλία, γιατί νομίζω πως η διάθεσή μου καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το πώς τα κρίνω.

      Κάθε καλό γι' αυτές τις μέρες και για εκείνες που έρχονται!

      Διαγραφή
    3. Παίζει ρόλο η διάθεση, αλλά μερικά βιβλία είναι για άλλους...

      Διαγραφή