Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Τα ενδιάμεσα διαβάσματα και η φαμίλια Τζόουτ

Όλος ο μήνας αφιερώθηκε σε αυτά. Τα ενδιάμεσα διαβάσματα. Τα λέω "ενδιάμεσα", γιατί προσφύονται ανάμεσα στα λογοτεχνικά βιβλία. Τα λέω "διαβάσματα", γιατί μου θυμίζουν την εποχή που είχα εξεταστικές στο πανεπιστήμιο. Και αυτό γιατί είναι ζήτημα εργασίας και βιοπορισμού να τα ολοκληρώσω έχοντας μπροστά μου πολλά και εκνευριστικά deadlines (που μου θυμίζουν σχεδόν πάντα τον Βάσια του Ντοστογιέφσκι - και αυτό δεν το λες και καλό).
Επιδόθηκα λοιπόν στη γνωστική αποσαφήνιση και έρευνα των απόψεων της φιλοσοφίας περί επιστήμης, διαβάζοντας τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού: τον Λοκ, τον Ντεκαρτ, τον μεταγενέστερο Χιουμ και τον ακόμη πιο μεταγενέστερο Πόπερ. Μπλέχτηκα μέσα στα άπειρα φιλοσοφικά ρεύματα, που παρουσιάζουν ομοιότητες και η μικροδιαφορά είναι που σε τρελαίνει, κοιμήθηκα πάνω στα βιβλία, βλέποντας στον ύπνο μου παραδείγματα επαγωγής, παραγωγής, πλασματικής επαγωγής, πλασματικής παραγωγής κ.ο.κ. Μετά ήρθε ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Ιστορία, αρχαιολογία, πιθανοί πατέρες, άπειρες πηγές, άπειρες έρευνες, γρανάζια, οδοντωτοί τροχοί, μεταλλουργία, χαλκός και κασσίτερος, μηχανές του Αρχιμήδη και φυσικά, πάλι ύπνος. 
Όπως είναι φυσικό λοιπόν, η συγγραφή δεν είναι μέθοδος καταγραφής που τελείται πάντα εντέχνως. Τελείται και αυστηρά ορθολογικά - και έτσι πρέπει να είναι - πράγμα όμως που τελικά μπορεί να απωθήσει. Ευτυχώς, προσωπικά έχω μάθει να ξεχωρίζω την ουσία. Τα ενδιάμεσα διαβάσματα καταναλώνουν πολύν από τον χρόνο μου, αλλά δε με πτοούν. Αργά τη νύχτα όμως, παίρνω στα χέρια μου τη φαμίλια Τζόουτ που διασχίζει την Αμερική με ένα σαράβαλο φορτηγό αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Καλιφόρνια. Και εκεί που το μακρινό ταξίδι εγκυμονεί κινδύνους και μοιραία σκορπά στην εξέλιξή του το θάνατο, τα γράμματα αρχίζουν και μπερδεύονται μεταξύ τους, τα βλέφαρα βαραίνουν, οι προτάσεις επαναλαμβάνονται γιατί δεν γίνονται αντιληπτές απευθείας και τελικά, ύπνος. Δε θεωρώ ότι φταίνε οι Χιουμ και Πόπερ, τους οποίους μάλιστα θα βαθμολογούσα με άριστα. Είναι σίγουρα η κούραση. Τα deadlines έλαβαν τέλος και οι Τζόουτ με συντροφεύουν πλέον περισσότερο. Αυτό όμως με έβαλε σε σκέψεις. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι διαβάζουν όλο και λιγότερο. Ειδικά οι νέοι. Δεν ευθύνονται οι ίδιοι. Η επιστημονική επανάσταση έκανε τη γνώση σαφώς τεχνοκρατική και υπερβολικά θετική. Ακόμη και τα θεωρητικά μαθήματα διαδάσκονται τεχνοκρατικά. Φυσικά, δε θεωρώ πως πρέπει να διδάσκονται τα μαθηματικά με στιχάκια (αν και πλάκα θα είχε). Ωστόσο, πόσο πολύ λείπει ο αντίποδας από τα ελληνικά σχολεία και από την κοινωνία μας εν γένει; Γιατί δε διαβάζουμε για την απόλαυση της λογοτεχνίας στην τάξη μας; Γιατί ψάχνουμε τόσο εξονυχιστικά τις αιτίες και τους σκοπούς του συγγραφέα; Γιατί όταν ήμουν μικρή, έβλεπα χαζομαμερικανιές με σχολιαρόπαιδα, που όμως διάβαζαν στην τάξη τους Σαίξπηρ για τη σαιξπηρική χαρά, και ζήλευα; Μήπως λείπει λίγο το "εγώ" της Τέχνης από τη ζωή μας; Μήπως λείπει ο αυτοσκοπός της;

Υγ1. Εντυπώσεις από τους Τζόουτ σύντομα...
Υγ2. Πριν από όλα όμως θα αφιερώσω λίγο χώρο σε τρία πανέμορφα δωροβιβλία που έλαβον σήμερα, καθώς έχω την τιμητική μου. Δύο κλασικά. Ένα σύγχρονο. Αυτό πιο σύντομα.

2 σχόλια:

  1. Σαν να καταλαβαίνω τι λες γιατί κι εγώ αυτό τον καιρό είμαι μεταξύ διαβασμάτων και εργασίας βιοπορισμού με deadlines.
    Σαν να ξαναγίνομαι φοιτήτρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το θέμα είναι να επιστρέφεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή