Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

50 Αποχρώσεις του γκρι της Ε.Λ.Τζέιμς ή η Μεγαλύτερη Πατάτα του Αιώνα

Πραγματικά δεν έχω διαβάσει κάτι χειρότερο. Μέχρι πρόσφατα θεωρούσα ότι τη θέση αυτή κατείχε ένα άσημο ψευτοβιβλίο που είχα διαβάσει ένα φεγγάρι ("Οι Επίλεκτοι"), του οποίου ούτε το συγγραφέα δε θυμάμαι, που καταπιανόταν με παράνομα πειράματα και μυστηριώδη φουτουριστικά σενάρια. Χάλια "οι Επίλεκτοι". Μετά τις 50 αποχρώσεις του γκρι (αλίμονο, πόσες φορές διάβασα τη λέξη γκρι), θεωρώ ότι η φουτουριστική μπουρδολογία των Επίλεκτων αξίζει ΝΟΜΠΕΛ.
Σε τούτο το ιστολόγιο συνηθίζω να περιγράφω το στόρι του βιβλίου. Δεν θα το κάνω. Πρώτον, γιατί είναι πασίγνωστο (Τζίζας) και δεύτερον, γιατί μπορεί να αναλυθεί στην ουσία σε δύο σειρές: μία τελειόφοιτη ντροπιάρα Παρθενόπη γνωρίζει έναν υπεργκόμενο, με λεφτά, μυστήριο, στρωμένη δουλειά που την ερωτεύεται (!), αλλά είναι και λίγο σαδομαζό και θέλει να της επιβάλει τα βίτσια του. Το τέλος ευτυχές: ο έρωτας υπερνικά το βίτσιο παρόλο που η πρώην Παρθενόπη είναι πρόθυμο δουλάκι. 
Ομολογώ ότι το βιβλίο το διάβασα για δύο λόγους: 1. από περιέργεια, γιατί πολύς ντόρος για να το προσπεράσεις, αν διαβάζεις βιβλία γενικώς και 2. γιατί ως γυναίκα, ήθελα να καταλάβω τι έχουν πάθει όλες οι γυναίκες ανα την υφήλιο και διαβάζουν το βιβλίο στο μαγείρεμα , το άπλωμα και τον καμπινέ.
Και αυτό βέβαια είναι ωραιότατη πάσα για τη συνέχεια....Διότι το βιβλιαράκι αυτό είναι για τον καμπινέ. Στερείται κάθε τέχνης του λόγου: Η συγγραφέας είναι φανερά α-παίδευτη και α - καλλιέργητη (χωρίς να εννοώ ότι δεν πήγε σχολείο απαραίτητα). Ο λόγος της είναι κενός, αδιάφορος και το λεξιλόγιό της πενιχρότατο (η 17 μηνών κόρη μου γνωρίζει περισσότερες λέξεις). Στερείται πλοκής: Το θέμα θα μπορούσε στα χέρια ενός Χένρι Μίλερ να απογειωθεί. Εδώ τα πράγματα είναι τόσο παιδιαρώδη και γελοία που μου θυμίζουν το λιγότερο "Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς". Επαναλήψεις: Λέξεις, φράσεις και σκηνές επαναλαμβάνονται και αναμασώνται με απώτερο σκοπό να φτάσει η συγγραφέας σε σκηνή σεξ. Φτηνιάρικο πορνό: Κάθε τόσο ο νεαρός Κρίστιαν Γκρέι μαθαίνει κάτι καινούριο στη δεσποινία Στιλ. Οι περιγραφές μοιάζουν τόσο πολύ με τολμηρά άρλεκιν που είμαι πεπεισμένη ότι η συγγραφέας τις ξεσήκωσε από εκεί.
Και ερχόμαστε στο ζητούμενο: Ποια πλεκτάνη μας στήνουν οι εκδοτικοί οίκοι και πουλάνε, ωσάν τρελοί, ένα ταπεινό άρλεκιν στη μορφή της "βιβλιάρας"; Ή πόσο ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι (ή μήπως οι γυναίκες;) που πέφτουν στην παγίδα αυτής της πλεκτάνης; ή μήπως αυτό το βιβλίο, καλύτερα αυτή η συγγραφέας πέτυχε τις απαιτήσεις ενός διευρυμένου αναγνωστικού κοινού; Η αλήθεια είναι κρυμμένη σε όλες αυτές τις σκέψεις και ίσως σε περισσότερες. Σημασία έχει ότι παγκοσμίως δεν έχουμε καμία δικλίδα ασφαλείας - κριτικής σκέψης -  απέναντι στη συσσωρευμένη μαλακία, και όταν "σκάσει" κάτι σοβαρό θα ακολουθήσουμε σαν τα ανδρείκελα. Για να μην παρεξηγηθώ: δεν είμαι κατά του να δοκιμάζεις πράγματα, π.χ. να διαβάσεις τις 50 αποχρώσεις του γκρι, άλλωστε μισώ τους ψευτοκουλτουριάρηδες που απέχουν χωρίς δοκιμή, αλλά κατόπιν εορτής κρίνε σωστά.

Καυστική αλλά απολαυστικότατη η κριτική του Γεωργακόπουλου εδώ, που μου την έστειλε μια φίλη.

11 σχόλια:

  1. Και γω την είχα αυτήν την απορία, τι του βρήκαν και πουλάει έτσι αλλά δεν άντεξα να το διαβάσω, ευχαριστώ για την πληροφόρηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι που δεν άντεξες. Εμένα η περιέργεια θα με φάει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ δεν το διάβασα παρ' όλο τον ντόρο. Όσοι ασχολούμαστε με την τέχνη της ανάγνωσης συστηματικά, ξέρουμε πως τα ΜΜΕ δεν κάνουν λογοτεχνική κριτική, αλλά προώθηση. Μετά από αρκετές ευπώλητες πατάτες, μπορώ να "αξιολογήσω" ένα βιβλίο, "αξιολογώντας" τον αναγνώστη που μου το προτείνει. Δεν χάνω το χρόνο μου με "ευπώλητα" ούτε με προτάσεις αναγνωστών "γυναικείας" λογοτεχνίας.
    Μια και το ανέφερα, θα ήθελα τη γνώμη σου πάνω σ' αυτό το φαινόμενο της "γυναικείας" λογοτεχνίας τύπου Μαντά, Δημουλίδου, Τραυλού και άλλων τινών ων ουκ έστιν αριθμός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ευπώλητοι συγγραφείς όσο ευπώλητα είναι τα σίριαλ τύπου τούρκικο, βραζιλιάνικο, κλεμμένα όνειρα και λάμψη. Το αναγνωστικό κοινό δεν είναι απαιτητικό, δε θα μπορούσε άλλωστε. Είναι πολλές οι παράμετροι του φαινομένου: είναι το μέσο επίπεδο μόρφωσης όμως που κυριαρχεί (μέσο εννοώ του μέσου αναγνώστη, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν είναι χαμηλό). Αναρωτιέμαι όμως μήπως θα ήταν και περίεργο αν το σύνολο του κόσμου διάβαζε Καμύ και Μαν και Σαραμάγκου. Είναι και λίγο φυσιολογικό, είναι και λίγο "σκευωρία". Προσωπικά, όσο ελιτίστικο και αν ακούγεται αυτό, δεν έχω τίποτα να μοιραστώ με τον αναγνώστη της Μαντά ή της Δημουλίδου, παρά μόνο αν η ίδια δεν έχω την απαίτηση να εμβαθύνω σε κάτι. Με την ίδια λογική, θα πήγαινα στα μπουζούκια μια στα χίλια χρόνια για να πιω, να γελάσω και αυτό. Εγώ έχω την περιέργεια και δεν έχω απαιτήσεις όταν κάνω τέτοιες "ατασθαλίες". Το πιο φοβερό είναι ωστόσο ότι αυτό το βιβλίο ήταν τόσο χάλια που εξευτελίζει το νόημα της ατασθαλίας...

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ απόλυτα.
      Αλίμονο αν όλοι είχαμε τα ίδια γούστα ή την ίδια φιλοσοφία ζωής. Κι αλίμονο αν είμαστε για πάντα χαμένοι στην αναζήτηση του βαθύτερου νοήματος. Φυσικά και χρειαζόμαστε και τη διασκέδαση και όχι μόνο την ψυχαγωγία.
      Πάντως, διαβάζοντας τα "Ερωτικά" της Αναΐς Νίν, σχηματίζω την εντύπωση ότι τελικά οι κουλτουριάρηδες "το" κάνουν καλύτερα...;))) (και δεν σηκώνουν και σκόνη!)

      Διαγραφή
    3. Ναι την έχω διαβάσει τη Νιν. Μεταξύ μας δε τη θεωρώ πολύ καλή συγγραφέα. Πιστεύω πως η αναγνωρισιμότητά της ήταν συγκυριακή, βοήθησε πολύ και ο Μίλερ με την αχόρταγη ζωή του. Πάντως έχεις δίκιο ότι μια δόση κουλτούρας είναι πιο ερωτική, ακριβώς επειδή ο έρωτας είναι φυσικό κομμάτι μιας καλλιτεχνικής καθολικότητας, ενώ στα άλλα βιβλία ο έρωτας γίνεται αυτοσκοπός με το στανιό: διαβάζεις Μαντά για να φτερουγίσει η καρδούλα σου δόλια νυκοκοιρά...

      Διαγραφή
  4. Νοικοκυρά (ο Χριστός και η μάνα του)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όπως δείχνουν τα γεγονότα, η ερωτική λογοτεχνία όπως τη χαρακτηρίζουν(σαφέστατα υπερτιμημένος ο όρος) σιγά σιγά θα γίνει μόδα στον τόπο μας. Η ιστορία, μας έχει δείξει ότι σε περιόδους κρίσης, τα φαινόμενα αυτά-δυστυχώς- αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται ραγδαία....Καλό απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκεί ακριβώς έγκειται και η σκέψη μου: "Σημασία έχει ότι παγκοσμίως δεν έχουμε καμία δικλίδα ασφαλείας - κριτικής σκέψης - απέναντι στη συσσωρευμένη μαλακία, και όταν "σκάσει" κάτι σοβαρό θα ακολουθήσουμε σαν τα ανδρείκελα"...Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
  6. Κατ' αρχάς με έκανες και γέλασα! Τέτοια βιβλία έχουν πολυ μεγάλη απήχηση στο γυναικείο πληθυσμό οπως παλαιότερα είχαν και τα αρλεκιν. Απλώς τωρα ειναι η εξελιγμένη τους μορφή με πορνό. Και ζούμε στην εποχή του πορνο. Στη λογοτεχνία, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, στις καθημερινές συζητησεις, κυριαρχει παντού. Ευτυχώς ομως υπάρχει η ποικιλία και για τους εναλλακτικούς. ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι λογικό να υπάρχει ποικιλία επιλογών. Αυτά μας κάνουν να σμίγουμε, να γινόμαστε φίλοι οι μεν με τους δε και εκείνοι με τους άλλους. Καλοδεχούμενα όλα, απλά το συγκεκριμένο είναι ένα μάτσο χάλι. Τόσο απλά

      Διαγραφή