Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Το Βιβλίο της Κατερίνας του Αυγούστου Κορτώ

Δεν έχω καλή σχέση με τη σύγχρονη λογοτεχνία. Δεν έχω καλή σχέση με την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Ενίοτε το παλεύω. Για το συγκεκριμένο βιβλίο ήξερα πράγματα πριν το ανοίξω στην αρχή του, στη σελίδα 11. Ή μάλλον στη 10. Εκεί που έχει το γενεαλογικό δέντρο και μου θύμισε Μάρκες και ξίνισα λίγο προκατειλημμένα τη μούρη μου. Μετά ήξερα πως θα χαλαστώ, πως θα πρηστεί το στομάχι μου. Πάει εκείνη η ωραία εποχή που ανοίγεις ανυποψίαστος ένα βιβλίο, που δε γνωρίζεις τίποτε γι' αυτό, που το πρήξιμο στο στομάχι έρχεται απότομα, όπως του αξίζει. Εδώ είχε έλθει και λίγο από πριν...
Και ξεκινάω. Και διαβάζω τη πιο χειμαρρώδη γραφή, την πιο παράξενη αφηγήτρια, που δε ζει πια και αφηγείται τη ζωή και το τέλος της. Τον έρωτά της για το γιόκα της και μου άγγιξε ευαίσθητες χορδές, γιατί και εγώ μαμά είμαι (ή μάμα), γιατί η θλίψη - διπολική ή μη - χτυπάει την πορτα όλων των ανθρώπων. Και το ξεκίνησα χθες. Και κοιμήθηκα στις 3, όπου το άφησα ανήσυχη μισό. Και σήμερα το πήρα μαζί μου στη δουλειά. Και στο δρόμο που κόντεψε να με πατήσει ένα σκόντα, και στο λεωφορείο, που ζαλίζομαι συνήθως (τώρα δε ζαλίστηκα ούτε στιγμή). Και είχα βαλθεί να το τελειώσω πριν γυρίσω στο σπίτι. Να μη διαβάσω το θανατικό μπροστά στο παιδάκι μου. Γυρνώντας πέρασα από το μανάβικο. Πήρα ντομάτες. Εκεί πάνω από τις ντομάτες τις κόκκινες και ζουμερές ήρθε το τέλος. Ένα τέλος λυγμός. 
Μέχρι να έλθει ο λυγμός βέβαια γέλασα και λίγο. Ευτυχώς που δεν έχω διαβάσει πιο ειρωνική και πιο (μπλακ) χιουμοριστική έκφραση. Γιατί έπιασα τον εαυτό μου να γελά στις πιο περίεργες στιγμές. Και ήταν και αυτή η σύμπτωση να έχω όμοια ηλικία με το συγγραφέα, και οι πολιτισμικές του επιρροές να μοιάζουν τόσο με τις δικές μου. Το αποκορύφωμα ήλθε με τον Νιλ και την αντιαυταρχική του αγωγή, που η Κατερίνα συμβουλευόταν για να κάνει ένα ελεύθερο παιδί. Εγώ πάλι πέταξα το "Σάμερχιλ" μόλις διάβασα: "το σχολείο μας δεν κάνει ομοφυλόφιλους". Έτερον εκάτερον.
Όταν γύρισα στο σπίτι, άνοιξα το goodreads - η ξερόλα - και έβαλα 4 αστεράκια. Γιατί σκέφτηκα πως αυτό που διάβασα δεν ήταν ακριβώς λογοτεχνία. Πρέπει να προσθέσω ένα ακόμη...

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Η κατάρα της ανωνυμίας

Την επέλεξα. Δεν παραπονιέμαι. Έχει τα καλά της. Να όμως τώρα που θέλω να υπερηφανευτώ. Να καμαρώσω την επιτυχία. Να αυτοδιαφημιστώ λιγάκι. Και δεν μπορώ. Μπορώ όμως να καταθέσω την αμέριστη χαρά να βλέπει κανείς το όνομά του τυπωμένο σε αυτό το πολυπόθητο χαρτί, το χαρτί του βιβλίου, του βιβλίου που εκδόθηκε και μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στα χέρια όποιου αναγνώστη. Ο λόγος; Ένας διαγωνισμός διηγήματος. Όχι. Δεν πήρα το πρώτο βραβείο. Αυτό το πήρε και το άξιζε ένα αρτιότατο κείμενο. Είμαι όμως μέσα στα 16 καλύτερα, που επιλέχθηκαν από σημαντικούς συγγραφείς ανάμεσα σε εκατοντάδες...Και είμαι πολύ μα πολύ χαρούμενη. Κοιτάζω και ξανακοιτάζω το βιβλίο και δεν μπορώ να το πιστέψω. Αλλά μία τέτοια εξέλιξη είναι ώθηση για μένα. Είναι η αρχή.  Είναι η δική μου αρχή της σελίδας 37...