Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Καλοκαιρινό Ταξίδι του Τρούμαν Καπότε

Δύο είναι στην ουσία τα ταξίδια του καλοκαιριού του 1945 που διηγείται ο Τρούμαν Καπότε: το πρώτο - που αποτελεί την αναγκαία συνθήκη της γονικής απουσίας (αυτή την απαραίτητη απουσία που χρειάζεται για να εκτυλιχθεί ένα παραμύθι, όπως έλεγε και ο Βλαντιμίρ Προπ) - και το δεύτερο, το αλληγορικό ταξίδι της πρωταγωνίστριας Γκρέιντι Μακνίλ, που ενηλικιώνεται, γίνεται γυναίκα μέσα από τον έρωτα και την απογοήτευση.
Το ζεύγος Μακνίλ αναχωρεί για ένα μεγάλο καλοκαιρινό ταξίδι από το Μανχάταν της Νέας Υόρκης στο ρομαντικό Παρίσι. Η μεγάλη αδερφή της Γκρέιντι είναι απασχολημένη με τον άντρα της και την επικείμενη εγκυμοσύνη της (που αποκαλύπτεται αργότερα), ενώ η σχεδόν έφηβη πρωταγωνίστρια καλείται να περάσει μόνη της όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Ο αποχωρισμός από τους γονείς και τις κόρες διαγράφεται μέσω μιας διακαούς προσπάθειας του συγγραφέα να αποσαφηνίσει πλήρως το είδος των ενδοοικογενειακών σχέσεων που μάλλον περιορίζονται στις κλασικές ψυχολογικές εκφάνσεις που ζει μια οικογένεια ανωτέρας κοινωνικής τάξης: η σχέση της μάνας - κόρης, η αγάπη μεταξύ τους, η αδιάφορη σχέση των δύο αδερφών, το που θα δειπνήσουν τη σήμερον και άλλα τέτοια σοβαρά ή ασόβαρα, δοσμένα μάλλον με ένα δήθεν συναισθηματικό βάθος.
Η μικρή Μακνίλ έχει και έναν καλύτερο φίλο, τον Πίτερ, που τη συντροφεύει στις οινοποσίες, κοκτειλοποσίες και σε άλλα τέτοια συναφή - φίλο της καλής κοινωνίας επίσης -  που την πολιορκεί και τη θέλει ο καημένος, αλλά εκείνη έχει χαρίσει την καρδιά της (και το κορμί) σε ένα παιδί λαϊκό, αλάνι, έναν δύστροπο Μπρουκλυνιώτη που της έχει κάνει την καρδιά πατίνι και χαλί συνάμα, τον Κλάιντ.
Η σχέση τους εξελίσσεται αρχικά τουλάχιστον με δισταγμό. Οι καταστάσεις που τους αφορούν και τα πρόσωπα που τους περιτριγυρίζουν κάνουν το διάβα τους στο βιβλίο και τη ζωή τους στανικά, μέσα από τη δυσκολία ουσιαστικά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους: η γνωριμία με τους φίλους του, η αποκάλυψη ότι εκείνος είναι Εβραίος ή ακόμη και μια απλή βόλτα στο πάρκο ή η απόφαση να κοιμηθούν μαζί το βράδυ.
Και ξαφνικά εκπλήσσομαι: το πράγμα περνά από την δυστοκία στη δράση. Το ζεύγος παντρεύεται. Δεν το περίμενα. Η Γκρέιντι σπεύδει να γνωρίσει τη φαμίλια στο Μπρούκλυν, για να συνειδητοποιήσει τελικά και η ίδια και ο Κλάιντ ότι οι κόσμοι τους είναι παράλληλοι και ασύνδετοι. Το τέλος δε θα το αποκαλύψω. Πρέπει ωστόσο να επισημάνω το εξής: το θέμα του βιβλίου είναι κατά βάση φωσκολικό. Έχει γίνει υπερβολική προσπάθεια από τον Καπότε να αναπτύξει τέχνη εκφραστική, αλλά κακά τα ψέματα, ούτε το θέμα τον βοηθά, ούτε οι εμπειρίες που μάλλον είχε ως παρακαταθήκη στην πρώιμη ηλικία των 19 ετών, όταν έγραψε αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα (μάλλον κάτι ήξερε και ο ίδιος που το είχε καταχωνιάσει και εκδόθηκε για πρώτη φορά μόλις το 2005). Και το θέμα παραμένει μοιραία φωσκολικό. Δεν αποδύεται την ταπεινοτητα που το διακρίνει και τελικά ίσως να μην έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος. Έτσι οι ήρωες παρουσιάζονται πιο σοφοί από ότι θα μπορούσαν να είναι, οι περιγραφές πιο γλαφυρές και γενικά η επιτήδευση είναι ολοφάνερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου