Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Μάρτυς μου ο Θεός του Μάκη Τσίτα

Η δουλειά με τρώει. Η καθημερινότητα και η ρουτίνα. Έχω το βιβλίο στα χέρια μου από τα προηγούμενα Χριστούγεννα νομίζω. Το ξεκίνησα με φούρια σε μία ανάπαυλα. Μάταια. Τελικά χρειάστηκε να περάσει σχεδόν ένα 7μηνο για να το ξαναπιάσω και να το τελειώσω τελικά. Στο μεσοδιάστημα υπήρχε δίπλα μου σε διάφορες θέσεις, στο κομοδίνο, στο τραπέζι της κουζίνας, στην τουαλέτα. Η δίχρονη κόρη μου με ρώταγε ενίοτε: "τί κάνει ο κύριος;", "τί κάνει το ψαράκι;" κλπ.

Νομίζω ότι παίζει σημαντικό ρόλο ο τρόπος που διαβάζει κανείς ένα βιβλίο. Το χρονικό μου κουτσούρεμα μάλλον είχε την επίπτωσή του στη γνωριμία με το κατά πολλούς αριστούργημα του Τσίτα. Και το πράγμα έχει ως εξής:
Τα Χριστούγεννα βρήκα τη γραφή εξαιρετικά ηθογραφική, έξυπνη, ταχεία. Προς την εγκατάλειψή του είχε αρχίσει να με κουράζει όμως ένα συνεχές επαναλαμβανόμενο μοτίβο που δεν κορυφωνόταν πουθενά. 
Τον Ιούλη ήρθε η κορύφωση, στις τελευταίες 50 σελίδες. Και δεν το αντιλήφθηκα όπως θα έπρεπε. Το σταύρωσα το καημένο το βιβλίο, τα πετσόκοψα. Παρόλ' αυτά, έχω την εμπειρία (θαρρώ) να καταλαβαίνω ότι ο εμμονικός ήρωας χτίστηκε πάνω σε πένα εμμονική. Ο συγγραφέας θεώρησε μάλλον εξαιρετικά σημαντικό να αναδείξει τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του με τους ίδιους τρόπους που υιοθέτησε εξ αρχής, πράγμα που πετυχαίνει τον σκοπό του, ωστόσο από ένα σημείο και έπειτα δεν μπορεί να προσφέρει κάτι άλλο στον αναγνώστη. Η κορύφωση γίνεται με αποκαλύψεις που μπορούν επιτέλους να δικαιολογήσουν τόσο τη νοοτροπία όσο και τις πράξεις του. Το τέλος προσθέτει ένα λιθαράκι στο ψηφιδωτό μιας θλιβερής ζωής που δεν έχει πια ελπίδα για τίποτε.
Ο πρωταγωνιστής λοιπόν είναι ένας σύγχρονος ήρωας, που διανύει τη μέση ηλικία του. Λιθογράφος στο επάγγελμα βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να βρεθεί δύο φορές άνεργος περισσότερο γιατί βιώνει τα προσωπικά του μαρτύρια με τον παράξενο περίγυρό του, παρά λόγω της επερχόμενης κρίσης. Όπως και να 'χει, βρίσκει τον εαυτό του να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Οι επίσης προβληματικές αδερφές του βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, ανύπαντρα αδέρφια υπό τη σκέπη των δύο γονιών που με τα κρίματά τους έβαλαν τροχοπέδη στην "ενηλικίωση" των παιδιών τους. Οι λεπτομέρειες του χαρακτήρα του συμπληρώνουν την παραπάνω εικόνα με εύστοχο τρόπο: ο ήρωάς μας είναι θρήσκος, αλλά αρέσκεται να επιδίδεται σε ηδονές, μπλέκει με αλλοδαπές και Ελληνίδες που συνήθως τον εκμεταλλεύονται οικονομικά, είναι ρατσιστής - συνεχώς επικρίνει ή υβρίζει τους μετανάστες και τέλος η σκέψη του και η ιδιόλεκτός του προδίδουν έναν σχετικά αμόρφωτο άνθρωπο με ορισμένες όμως πνευματικές αναλαμπές.
Είναι ενδιαφέρον βιβλίο. Διαβάστε το όμως μέσα σε τρεις μέρες. Παρόλο που δεν το θεωρώ αριστούργημα, δεν του άξιζε ο τρόπος που το διάβασα. Επίσης μην διαβάσετε αμέσως μετά το Καλοκαιρινό Ταξίδι του Τρούμαν Καπότε (όπως έκανα εγώ). Θα σας φανεί παμμέγιστη σαχλαμάρα ο κρυφός έρωτας ενός πλουσιοκόριτσου με ένα αλάνι της Νέας Υόρκης...

Αξιομνημόνευτες ατάκες:
"Σκέφτομαι στην αυτοβιογραφία μου να βάλω τίτλο Αναμνήσεις μιας κακόγουστης ζωής"
"Το σάκχαρο χτυπάει το πέος. Γνωστό τοις πάσι."
"Μεταξύ φτωχών και μασόνων ειλικρίνεια."

Και άλλες πολλές...