Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Σκοτώνοντας την ώρα του Τσάρλς Μπουκόβσκι

Σαν σήμερα γεννιέται αυτός ο ανεκδιήγητος πότης, ο άνδρας των άκρων, της αχαλίνωτης (πορνό) έκφρασης, του υβρεολογίου και της αλήθειας, της ειπωμένης ωμά -ξέρετε- με τον τρόπο που δεν είναι αρεστή στους περισσότερους. Τη συλλογή αυτή τη διάβασα φέτος το καλοκαίρι, τον προηγούμενο μήνα, μέσα σε ένα διάστημα τριών ημερών. Τόσο χρειάζεται και με υποχρεώσεις φουλ. Τον Μπουκόβσκι τον παίρνεις μαζί σου όπου πας, από τον καναπέ στο κρεβάτι, από την τουαλέτα στην κουζίνα, στο λεωφορείο και στο πάρκο. Το "σκοτώνοντας την ώρα" είναι πράγματι μια συλλογή από κείμενα που έγραψε μεταξύ 1944-1990 που συνθέτουν τη συγγραφική  και τη συνολική προσωπικότητα του Μπουκόβσκι, που αν και δεν συνδέονται νοηματικά μεταξύ τους μοιάζουν σαν τα κεφάλαια ενός ολοκληρωμένου βιβλίου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηριδανός σε μετάφραση Γιάννη Λειβαδά. Ήδη από το πρώτο κείμενο μένει κανείς άφωνος, από τον τρόπο που το περιθώριο και η βία εισβάλλουν στη ζωή του αυτοβιογραφούμενου ήρωα, "με την πόρτα ανοιχτή", εκούσια. Μια ειρωνική, αλλά συνάμα χαλαρή ματαιότητα διαπνέει το βιβλίο, αυτή που δεν οδηγεί στην απογοήτευση απαραίτητα, αλλά στην ολοκληρωτική παράδοση στην ηδονική ζωή, στην κατάχρηση, το ποτό, στον ιππόδρομο, στα βιβλία και στη συγγραφή, με όποιο κόστος, γιατί έτσι του αρέσει. Στη συγγραφή κυρίως, ο Μπουκόβσκι γράφει πάνω σε ετοιμόρροπο τραπέζι:

"Εκείνη ακριβώς τη στιγμή το τραπέζι αρχίζει να πέφτει και προλαβαίνω μονάχα να αρπάξω το μπουκάλι ενώ η γραφομηχανή σωριάζεται στο πάτωμα. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ στον Μέιλερ ή στον Τολστόι. Πίνω μια γερή γουλιά από το μπουκάλι, και μετά κάνω να πιάσω την παλιά γραφομηχανή... η γραφομηχανή έχει προσγειωθεί όρθια. Κάθομαι στο πάτωμα, σκύβω, και αρχίζω να πατάω τα πλήκτρα: ΜΗΝ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ. Γράφει μια χαρά, κανονικά. Είναι σκληρό καρύδι, σαν κι εμένα. Πίνω ένα ποτήρι για να το γιορτάσω και για τους δυο μας. Τότε μου έρχεται μια ιδέα: αποφασίζω να δακτυλογραφήσω την ιστορία καθισμένος στο πάτωμα, θα τελειώσω τη γαμημένη την ιστορία πάνω στο πάτωμα. Ο Σελίν θα το γούσταρε πολύ αυτό."

Το βιβλίο αυτό λοιπόν είναι πολύ ενδιαφέρον για επίδοξους συγγραφείς, είναι μία "γήινη ποιητική", ένας ύμνος στην παρακμιακή μεν, εμπνευσμένη ζωή του συγγραφέα:

"Κάποιος με ρώτησε, Μπουκόβσκι, εάν έκανες ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής τι θα έλεγες στους μαθητές; Του απάντησα, Θα τους έστελνα όλους στον ιππόδρομο και θα τους ανάγκαζα να ποντάρουν πέντε δολλάρια σε κάθε κούρσα. Ο μαλάκας αυτός πίστεψε ότι αστειευόμουν. Το ανθρώπινο γένος έχει ειδικότητα στη δολιότητα και στην προδοσία και στη διαστρέβλωση μιας ιδέας. Αυτό που χρειάζονται όσοι θέλουν να γίνουν λογοτέχνες είναι να βρεθούν σ' έναν χώρο απ' όπου δε θα μπορούν να απεγκλωβιστούν εάν σταθούν άτολμοι και υποχθόνιοι."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου